sevgiliye sözler

Herşeyime..

2011-02-15T04:38:00.000-08:00

Sana yaptıklarıma,yaşattıklarıma rağmen benden hiç vazgeçmediğin için..
Sevmenin ne olduğunu,
Daha da önemlisi gerçekten sevilmenin ne olduğunu bana öğrettiğin için..
Her zaman derdime sıkıntıma ortak olduğun için..
Kendimi bu kadar güvende hissetmemi sağladığın için..
Elini tutamasam da,
Gözlerine bakamasam da,
Sıcaklığını kalbimden hiç eksik etmediğin için..
Gözlerimi her kapattığımda beni sevmenin huzuruyla uyumama izin verdiğin için..
Dinlediğim şarkılara,
Yaşadığım hayata,
Anlam kazandırdığın için..
Ve...
En önemlisi..
Aşkların en güzeli sözünü lafta bırakmayarak
Bana aşkların en güzelini yaşattığın için..
Teşekkürler birtanem..

DAVET

2010-05-17T13:51:00.001-07:00

Yuvam ol istemiştim. Evim, ocağım… Memleketim…
Gurbette dağılan parçalarımı sende tamam etmeye niyetlenmiştim. İçimdeki o boşluk hissini silersin, beni bir edersin diye düşlemiştim. Gözlerinden gayrısı değmesin istemiştim bende mahrem ne varsa. Ellerini tutup bir yola çıkmaya kararlı, beklemeye sabırlı ve sana inançlıydım.
Aşıktım!
Gel demek istiyordum sana. O tenha ve serin kapı eşiğinde, her çağrının muhatabı sen ol istiyordum. Cam kenarına oturup gelişini seyredeyim istiyordum. Ellerinin dokunduğu herşeyi, kokunu, dağınıklığını, bütün kırgınlıklarını toplayıp bana gelmeni bekliyordum.
Uzun susuşlarımdan bir yol yapmıştım aramızda; sağlam, kırılmaz ve hiç yok olmaz sanıyordum. Hep açık bir kapıydı sanki kalbim. Sessizliğim sana bir davet… Bak burdayım’ı susuyordum ben uzun uzun…Yıllarca, hep aynı yatakta, sensizliği uyuyordum.
Sen vardın!
Ben geldim diyeceğin güne kadar kimseye bakmayacaktı gözlerim, sana saklıydım. Nasiptin. Hayatta boğazıma takılan tek lokmaydın. Alnıma yazılan, içimde ezelden var olandın. Hiç vazgeçmem, gayrısını sevemem sandığımdın.
Ben vardım!
İnanan, güvenen. Sabırlı. Sahici bir sevdadan öte birşeyi olmayan. Hep o yamalı duyguya tutunan… Yorgun ve kederli… Kırıklarını alıp saklayan… Elinde avcunda ne varsa özenli cümlelere sarıp sarmalayan… Hep aynı yerde durduğunu sanan… Bir gün, olur da gelirsen diye, hiç bir yana gidemeyen! Gördüğü her yeni surette seni arayan…
Ne saftı…
Biz vardık!
Zamanın bir yerine sıkıştırılmış tedirgin gülümseyişlerde… Mutlu sona eremeyen bütün hikâyelerde… Bazı şarkılarda; kimi hüzzam kimi hicaz… Boğaz rüzgarında, iki yaka arasında… O telaşlı günlerde… Huzurlu bir an gibi, sığınılacak tek yer gibi; hep var gibi; daimi gibi… Kader gibi…
Dağılan, kırılan birşeyler varmış oysa daima. Kaderimizde de.
Biz vardık; düşlerimde.
Şimdi ben düş kuran o yeniyetme kızı özlüyorum.
Sana gel diyebilen o kızı… Cesur hallerimi…Seni seven, seni sevmekten vazgeçmeyeye yeminli suskunluğumu…
Nasıl özlüyorum bir bilsen!
Bir yanım, bak diyor, o kız tam da şuranda. Hadi bırak da anlatsın derdini. Konuşsun, ortaya çıksın. Sana açık o yolda, elinden tutup dilediğince gitsin…
Bir yanım, o kızı çoktan unutmuş. Yepyeni hallerde. Senli cümleler eskimiş bir hikayesi gibi, emanet duruyor üzerinde. Aklı başka yollarda, kalbi hafif karışık. ‘Artık sevmiyorum ki…’ diye bakıyor gözlerine.
Ben, tüm o karmaşanın içinde, aklımla kalbim iki farklı yöne çekiştirirken kollarımdan yine suskunluğuma sığınıyorum. Nerde olduğumu anlamaya çalışıyorum.
Düşünüyorum nicedir…
Gel desem şimdi sana; yuvam ol. Evim, ocağım… Memleketim…
Gözlerine sığınacağım bir tek; senden başkasını bilmeyecek tenim desem…
Senden hiç vazgeçmeyeceğim ki; bak burdayım, desem…
O sessizlikle örülü yolu geç de bana var desem…
Ben varım desem…
…
Şimdi bu kapı eşiğinde, benim bir evim yokmuş, anladım. Gel demeyişim ondan. O yuva, o gözler ve bütün o suskunluklar hep bir olmaza çıkarmış. Ondan o gitmeyi bilemeyişim. Sonuna geldiğim sokağın başını unutuşum, yolları karıştırışım, kayboluşum… Evsiz barksız kalışım!
İçimdeki o çağrı tükendi.

Ah Esvâra !

2010-04-24T10:19:00.000-07:00

““Sus” hükümleri giydirildi sevdanın sen taraflarına…
Acımadılar! Kurak bıraktılar dudaklarının isyan kızıllığına.
Ve şimdi tüm mavilerimi soyunuyorum gökyüzünden,
kalsın uçukluğumun yasaklı dili kararmış sayfalarda.
Söylenmemiş cümlelerimi de koyup zulama gidiyorum bu şehirden.
Bilesin bu son demdi!
Bir daha söylemem; bitti gözlerimde yağmur mevsimi…

Bir düş bozumu daha ekledim ömür denilen yap-boza…
Ah Esvâra!
Bilir misin kaç ölüm yeter “ikimiz” olmaya?
Bu kaçıncı bozgun sevdam,kuramadığım kaçıncı hayatsın avuçlarımda…

Payıma hep imkansızları biriktirmek mi düşecek gözlerini sakladığım yastık altlarında?
De hele hazan yüzlüm,susma!
Ölüme kaç kala “mahrem” diye yazacaklar seni toprağıma…

“Gaybana geceler”in esaretini yaşıyorum kaldırım soğuğu yokluğunda,
parmaklarına yoksul kalıyorum.
Yalnızlık yakamoz yakamoz çarpıyor ayaza kesmiş soluğuma.
Kalmadı gücüm bilesin;sensizlik vebali ağır düşüyor boynuma
ve kendi kendime yeniliyorum usulca!.
Gündoğumlarımı bıraktım yanı başımdaki suya
ve günbatımlarına çevirdim yüzümü..
Hüznünü benimle yıka sevdiğim!
Senin için ağlıyorum..Sen sakın ağlama!

Geceyi yaftaladım biraz önce, penceremde bekleyen karanlığa.
Uykular yasak gözlerime ve tenin İstanbul kadar haram kılındı tenime.
“Yastığındaki uçurumdan düşsem bir gece; karanfil kokan ellerine” diye düşlerken;
parmak uçlarımla kefenimi göndermek düştü hisseme.
Hadi sevdiğim benim kadar tutkunsan ayaklarımın altına düşürdüğün hüzünlü karanlığa, durma!
Göm gölgemi saçlarının damla damla yağmur kokan hazan karasına.
Belki o vakit aklanır zifiriliğim ve belki af çıkar o zaman yasaklarıma…

Ah sevdam!
Çıkarsan sandukandan günahkar sözcüklerini,
savursan sağırlığıma harf harf!
Çözülür belki dudaklarımın “sus” mührü.
Gör o zaman avaz avaz ayazlığımı;
duy! nasıl yağarım sesine türkü türkü
ve nasıl yanar yeryüzü o zaman gör…

Uslanmaz yaram!
Sen böylesi namahrem yazılmışken kirpiğimde salınan düşlere;
ben böylesi düşerken yastığına gömdüğün düşlerden,
bu şehirde durmamı isteme benden.

Gidiyorum!
Biliyorsan susma:
“Bir hayat, kırılan kaç düşe denk gelir Esvâra…? ”

Anlaşılmak gibi bir derdimiz vardı...

Ne zaman ki kendimizi anlatamadığımızı farkettik...

işte o vakit susuşlar dost/umuz oldu...

İŞTE ÖYLE BİRİ....

2010-04-18T03:41:00.001-07:00

Sizi sizin kadar tanıyan biri.. Kendini ve hayatı çok iyi tanıyan biri...
Sizi hep düşünen, ama sizin onu düşünüp düşünmediğinizi önemsemeyen biri...
Size sizi anlatabilen, sizi başkalarına anlatmayı çok seven, bunu yaparken gözlerinin içi parlayan biri... Sizin için her şeyi yapmaya, her şeyi başarabilmeye hazır biri.. Ne söylediğini bilen, söylediğini her şeyin arkasında duran, verdiği sözü tutan, randevularına geçikmeyen biri... Nerede nasıl davranacağını kiminle nasıl konuşacağını ortama uymasını bilen biri... Çoçukla çoçuk gençle genç yaşlıyla yaşlı olabilen bunu yapmaktan keyif alan biri...

Gülünecek yerde çekinmeden gülebileni ağlanacak yerde gözyaşlarını saklaya bilen biri... Bazen kıskanç, bazen huysuz,bazen şımarık,bazen bencil, bazen kaprisli, bazen kavgacı, bazen inatçı, bazen geveze ama hep iyi niyetli biri... Sizi kırmaktan incitmekten korkan, size zarar vermeye kalkanlara bütün benliğiyle karşı koyan biri... Kimseye anlatmadığınız sırlarınızı çekinmeden anlatabileceğiniz, çekinemediğiniz, düşüncesine her zaman ihtiyac duyduğunuz ne söylediğini bildiğinden hep emin olduğunuz biri...

Sana ihtiyacım var dediğinizde nerede olursa olsun koşup gelen sıkıntılı anlarınızda yanı başınızda olan ve sizi dinlemekten hiç bıkmayan biri... Birlikte içki içmekten, yemek
yemekten, film izlemekten, tiyatroya gitmekten, parkta aylak aylak dolaşmaktan, şarkı söylemekten, müzik dinlemekten hoşlandığını biri... Romantikliğiyle sizi duygu denizinde ucurabilen, gerçekçiliğiyle ayaklarınızın yere basmasını sağlayabilen biri... Süprizleriyle sizi şaşırtan çılgınlığıyla şoka sokan biri... Her zaman güvendiğiniz, size asla ihanet etmeyeceğini bildiğiniz, sizi yarı yolda bırakmayacağından hep emin oldunuğunuz biri... Sizinle sonsuza kadar birlikte yaşayacakmış gibi hissettiğiniz, sevmeden edemediğiniz, onun da sizi sevmekten asla vazgeçmeyeceğini bildiğiniz biri...
HAYATINIZDA BÖYLE BİRİ VAR MI ?
VARSA KIYMETİNİ BİLİN...

Yüreğin yanar ya........

2009-12-14T11:28:00.000-08:00

Yüreğin yanar ya .. İşte öyle bişey seni sevmek.İki taş arasına kalbinin koyup dövülmesi gibi bişey..Dokunamamak gibi seni sevmek..Susma veda ederken..Biraz gül birşey söyle giderken..Gitme hemen gitme kaL biraz dur daha erken ..!!

Öyle güzeldiki senin var olduğunu hissetmek damarlarımda..Hücrelerimin her zerresi senle dolayken gitme..Biraz daha kal..Öyle zorki yeniden sevmek..Susma veda ederken..Biraz gül birşey söyle giderken..Gitme hemen gitme KaL..Biraz dur daha erken..

Yok oLmak geçiyor bazen içimden..Ölmeden ÖLmek geçiyor..Sensizliğe dayanamazki bu yürek..Anladım gidiyorsun daha öncekiLer gibi..Hiç oLmazsa son bir defa öP..O kadar zorki seni sevdim bir zamanlar demek..

YaLnızlık eski bir ezber..Ayrılık alışkanlık.Sensizlik bana dost bana eş.. Sen oLmasanda hayat devam eder ve doğar güneş..

Susma ne olursun birşey söyle..Az kal yanımda..Erkenden gitme..Bakayım sana doya doya son bir kez..Göz bebeklerinde kaybolayım ve o sessizlikte..Giderken konuşma..Baka-kalayım sana sessizce..Dağılsın saçların gökyüzüne..Kokunu çekeyim içine son damlayla yok olayım senin uĞruna...

Son Kez..Susma Veda ederken.. Biraz gül birşey söyLe giderken..Gitme Hemen gitme olurmu Kal biraz dur .. Daha ErkEN..

Sahte Sevgiler Dünyâsı

2009-11-11T14:27:00.000-08:00

Ne çok 'Seni seviyorum'larınız var. Her yere yazıyorsunuz. Herkese söylüyorsunuz. Her zaman kullanıyorsunuz. Sevginizden çok 'seni seviyorum'larınız. 'Sen' diye hitap edebildiklerinizden bile çok. O kadar kısa ki sevgilerinizin ömrü, ard arda ekleseniz dahi, kelebek ömründen kısa kalıyor.

Sevginizi saklamıyorsunuz güyya. Ama sevgi ile olan mesafenizin uzaklığını 'Seni seviyorum'larınız ele veriyor. Ortaya 'çok' ekliyorsunuz, 'gerçekten' ekliyorsunuz. Başına ve sonuna mahzunluk ekliyorsunuz. Ekliyorsunuz ki, milyonlarca 'Seni seviyorum'dan farklı olsun sizin söylediğiniz. Ama olmuyor.

Herkesi 'Seni seviyorum' demeye davet ediyorsunuz. Suç ortağı arıyorsunuz. Ancak herkesin maske takmasıyla hayatı maskeli baloya çevirip, vicdanınızı rahatlatacaksınız.

Sadece sizin ve sahte sevgilinizin değerini düşürmüyorsunuz. 'Sevme'nin değerini de yerle yeksan ediyorsunuz. Öyle bir cümle kuruyorsunuz ki, 'sen' gerçekten 'sen' değil, başkalarını kastediyorsunuz. 'Sevmek' gerçek 'sevmek' değil, başka duyguları anlatıyorsunuz. Birinci tekil şahıs eki de sizi anlatmıyor, belki başka yüreklere tercüman oluyorsunuz.

Kalp şekillleri arasında olması neyi değiştirir ki? Taş gibi soğuk. Gülümseyerek söylemeniz ne farkeder ki? Takım elbiseden daha resmî. Buğulu gözlerle telaffuz etseniz ne yazar? İçten olmadığı besbelli.

Tamam, yüreğinizde bir yerlerde sevmeye karşı bir iştah, bir açlık var. Ama, bu açlığın reçetesi bol bol 'seni seviyorum' demek mi? Kalp resimleri mi? Hüzünlü şarkılar mı? Ayrılık ağıtları mı?

Dağlara, taşlara yazdınız ama yine de sevmiyorsunuz, değil mi? Sevginiz tükeniveriyor... Kalmıyor... "Sevgim bitti, hâkim bey" diyorsunuz bükük bir boyun ve kısık bir sesle. Tutunamıyor kalbiniz, böyle kaygan zeminlerde, böyle küçücük maskelere, böyle acemice...

'Seni seviyorum'larınız bol, herkese yetip de artacak kadar bol. Ama 'seni seviyorum'larınız bol, çok bol geliyor sevginize.

Belki dil ile değil kalp ile söyleme vakti gelmiştir.
Sözüm, gerçekten sevenlerin meclisinden dışarı...

Okuduğum Şiirler Sanaydı…

2009-11-02T14:14:00.000-08:00

Tutsak kaldığım gecelerde camların buğusuna yazılan şiirlerim vardı sana dair..
Ne zaman gelip geçse aklımdan bir şairin dizeleri. …
Suskunluğuma boş bakışların karşılık verirdi.Neden diye sormadan, umursamadan belki..
Sandıklar dolusu hüzün biriktirdim sana..Ben sana mecburdum bilemezdin………..
Yokluğunu hissettirip bir kez daha onun kollarına giderdin
Okduğun şiirlerim sanaydı …Kim söylüyor bunu diyerek dinlediğin şarkılarım sana
Gözlerinin içine bakarak söylediğim sözleri med-cezir sevdalarına ilanı aşk ederdin
Sen iyi beceriyosun bu işi güzel bişeyler söylesene bilmem kime mektup yazıcam derdin hani..Hepsi sanaydı o sözlerin….Hepsinin içinde sen vardın….Ben sana mecburdum… anlamadın..ddeniz kıyısında oturmuş izlerken güneşin batışını .Kolunu omuzuma atıp seviyorum ya ben bu Erkeği diye haykırkdığında
Ben de seni..Bende seni seviyorumm…dediğimi hiç bir zaman duymadın..Sonra gittin birgün Sustu martılar…Dalgalar isyan etti suskunluğuma Ben sana mecburdum sen yoktun
Neden sustun..Neden sustum Neden sustuk ki….

BENİ AFFEDERMİSİN ?

2009-11-01T14:44:00.000-08:00

Sevgilim sana nasıl söyleyeceğim, nasıl yazacağım.. Kelimelerim yetersiz, kalemim tutuk. Sana öyle hasretim ki bütün sözler ifadesiz. Senden önce yaşamamışım, senden önce ben ben değilmişim.Sen gittiğinden beri yine kendimde değilim. Seninle yaşadıklarım yetmiyor, anılar kalbimin acısını dindirmiyor.Ayrılık kapıyı çaldı, seni benden aldı.. artık içeri hiç kimse giremiyor.

Sevemiyorum kimseyi, gözlerim senden başkasını görmüyor. Ellerim senden başkasına gitmiyor. Dudaklarım senden başkasını öpmüyor. Geceleri bir yorgan gibi çekip üstüme, karanlığı örtüyorum. Uzak yıldızların ışığı bile bu karanlığı delip geçmiyor. Yıldız yok, ay yok, bulut yok.. umut yok sevgilim. Umutsuz yaşanmıyor.

Sokağa çıksam attığım adımlar boşlukta geziniyor, yağmurlar yağsa damlalar bana seni söylüyor. Çiçeklerin boynu bükük, güneş bitmiş. Dünya benden hesap soruyor. Bu ceza çok ağır sevgilim, bana reva gördüğün bu ceza çekilir gibi değil. Yüreğim sökülüyor.

Hatamı biliyorum, yanlışın farkındayım. Senden özür dileyecek yüzüm yok. İstersen kapının eşiğinde küçük bir taş olayım itip kaktığın, yeter ki uzaklara fırlatıp atma beni. Pencerende bir kuş olayım, elinin tersiyle uçurma beni. İnce parmaklarında solgun bir çiçek olayım, buruşturup kırma beni..

Susup gittin, çekip gittin. Bir namlunun ucuna kurşunu sürüp gittin. .Ama öyle kaskatı öyle ağır ki ruhum, can damarım kesilse bir damla kanım akmaz. Gözlerim ufka dikili, bir küçük kızıl ışık bekliyorum senden..Bir aydınlık teli.. Bir umut.. affeder misin beni?

YALNIZLIĞIN ADRESİ

2009-10-30T13:00:00.000-07:00

Yalnızlığın da bir adresi var onu öğrendim....
Senin için oturup bir şeyler yazmak istiyorum ama o kadar yenisin ki benim için.Duygularımı karmakarışık ettin. Oysa ki seni daha tanımıyorum bile. Sadece gözlerin.....
İçimi bazen bir coşku kaplıyor, hayatın tüm yüklerini omuzlayabilecekmişim hissi doluyor yüreğime.Yani seni düşünmek bazen güç veriyor. Bazı anlarımda ise gerçek yük sen oluyorsun ruhuma.
Sadece sessizliğin....
Sana dokunmak, karşımda tüm sevimliliğinle durman, dünya üzerinde yaşadığına inancımın bir kanıtı olarak algılanıyor beynim tarafından.
Sadece varlığın...
Çocukken gördüğüm, uyandığımda anlatamadığım rüyalarım vardı.
Gece sisli ve soğuktu. Hiç tanımadığım, benliğime ve sensizliğime tamamen yabancı bir şehrin ara sokaklarında, yağmurun toprağı baştan
çıkarmasıyla yayılan koku, aşk ile harmanlanarak nefes almama hükmederdi.
Yıllar sonra seninle tanıştığımızda duyduğum sesi, çocukluğum hemen tanıdı. Sadece sesin....
Kardelenleri bilirsin. Bir günlük ömrü vardır bembeyaz karların arasında.
Bir güne sığdırılan doğum, yaşam ve ölüm. Yaşama sevincine, hayata bir günlüğüne de olsa sıkı sıkı sarılmanın son dersini verir insanlara varlığıyla. İnat ediyor ömrünün 24 saat olduğunu bilmesine rağmen. Çünkü bir amacı var. Amacında umudun ismi saklı. İsminde ise güzelliğin saltanatı.
Sadece güzelliğin...
Omuzların düşük. Günlerin güvensizliğini taşımışsın saçlarına. Dudakların ince ve narin. Öpücükle ıslatılmayı mı bekliyor? Yoksa aşka susamışlığı sonsuza kadar yaşayarak çatlamayı mı?
Sadece dudakların....
Kaçırıyorsun gözlerini gözlerimden. Duygularına gem mi vurmak istiyorsun?
Sorgulayan, gülen, hüzünlenen ve ısrarla gönlüme davetiye çıkartan samimiyetini arkadan hançerleyen yalnızlığın mı?
Sadece yalnızlığın.....
İşte sen ve seni hissedebildiğim kadarı ile anlatabilen ben.
Her şeyden vazgeçtiğim anda çıktın karşıma. Nasıl mı?
Gözlerin, sessizliğin, varlığın, sesin, güzelliğin, dudakların ve yalnızlığınla.
Dışarıda yağmur yağıyor ve içime çektiğim derin bir nefesle yeniden düşünüyorum seni...
Sadece seni....

CANIMIN ZARFI

2009-10-12T11:38:00.000-07:00

Seni sevmek, bir zarfa yazı yazmak gibi. Sana ulaşacakmış gibi hep sevgim. Her an göndermeye hazır. Bir anlık sarhoşluğa bakar bu yolculuk. Ama başkasının elindeki zarfta sana olan sevgim, ulaştırmak ulaştırmamak kaderi başkasının elinde. Zaten kaderimiz hiç bizim elimizde olmadı ki; aslında benim kaderimde hep sende durdu.
Canımı bir zarfa koydum, sana gönderiyorum. Mektuplarımın cevabını, bilmiyorum senden nasıl alırım. Seni her aradığımda bulma lüksüne sahip olmadım ki hiç. Cevabın “Sen kapat hemen arayacağım” olan ve hiç aranmayan telefonların gibi olursa, hiç alamam o zaman beklediğim cevabımı.
Canımın içinde neler yazıyor bir bilsen.. Zarfa sığdırmak için canımı, çoğunu yazmadım sana söyleyeceklerimin. Ama yazabildiklerim bile, sana neler neler anlatacak.
Sana yazamadıklarımı, söyleyemediklerimi taşıyamadım ve ilk defa anlattım üçüncü bir kişiye. En çok da sana olan aşkımı anlattım:
“Ondan öğrendim” dedim. “Güçlü olmayı, kavga etmeyi hatta ağlayabilmeyi yenilgilerin karşında. İnsanın asıl kendisi için güzel olmasını, hep senden öğrendim.” Tam kanatlarım artık beni taşımaya başlamışken yuvadan uçuruverdin. Geri geldiğimde ise, yoktun. İnanamadım... Beklerken, kendi kanatlarımı kırdım. Bir daha uçamam sandım, yaşayamam sandım. Bana her şeyi öğretmiştin, ama sensiz kalmayı öğretmemiştin. “Sen, bensiz kalmayı nereden bileceksin, hiç bensiz kalmadın ki” şarkısı dilimin şarkısı oldu sonraki sensizliğimde.

AKLIMA SEN GELDİN...........

2009-10-04T02:16:00.000-07:00

Aklıma yine ``sen`` geldin..
Bir şarkı dinlerken yavaş,yavaş..
Bir rüzgar dolaşırken saçlarımın arasında..
Damla,damla yağmurlar akarken penceremden..
Bağlamamın tellerinde dolaşırken parmaklarım..
Bardağımdaki demli çayı yudumlarken..
Aklıma ``sen`` geldin..
Bir nefes çekerken sigaramdan..
Penceremden dışarıyı seyrederken..
Bir çiçek görünce;uzakta yalnız başına..
Birbirine sokulmuş iki yaprak görünce..
Aklıma sen geldin..
Karıştırırken albümlerimi..
Ortak bir ``anı``mızı okurken günlüğümden..
Öyle dalmışım ki inan..
Kapım çalınınca ansızın..
Sandım ki sen geldin..

SENI UZAKTAN SEVDIM

2009-10-03T04:17:00.001-07:00

Seni uzaktan sevmek asklarin en guzeli diyordu sair. Yanina yaklasmaya imkan olmayan bir guzellige hasret boyle guzel anlatilir.Bende seni hep uzaktan sevdim asla cesaret edip sevdigimi soyleyemedim. Mumkun olupta sevgine ulasamadim,kalbine girip de icine dolasamadim. Kendi halimde ellerim ceplerimde yalnizligin azabiyla dolasirken, yasam bosluklarimi senin hayallerinle doldurup avunurum.Ama ne yaparsam yapayim o sarkidaki en guzel seye ulasamiyorum. Ne guzun,ne baharda,ne yazin,nede kista ellerini ellerimle bellerini kolumla sarip dolasamiyorum.Seni uzaktan sevmeyi ben yalniz yasiyorum. Belkide omur boyu karsiliksiz olarak sevmeyi surdurecek bir kalbi tasiyorum, Seni uzaktan sevmek asklarin en guzeli demek bana yetmiyor.Elimdeki sadece seni uzaktan sevmek fakat hasret bitmiyor.Yarattigim hayalin gozlerımden gitmiyor.Cesaretim sevgimin yarisi kadar olsaydi boyle uzaktan sevmez gordugum her yerde girtlagmi patlatir askimi haykirirdim.Olsun butun gerceklere ragmen ben seni umitsizce seviyorum. Ve ne yapacagim inanki bilmiyorum.Sair hakli ciksin diye. Elimden gelen teksey uzaga gidiyorum. Kalbim kabul etmiyor ama beynim biliyor.her kalp birgun gectikce baska kalbi seviyor.Biliyorumki sende benim gibi birgun birisini gorecek ve begeneceksin.Belkide gormus ve begenmissindir.Eger oyleyse veya oyle olacaksa umarm hicbir zaman uzaktan sevmezsin.Secdiginin sevgisiyle birlikte elele dizdize sairi yalanci cikartirsin.Umit fakirin ekmegi sevenin sevgisinden sonra herseyi.Olurya belki sende ogrenir beni uzaklardan cagirirsin.Saire inat olsun hep yanimda kalirsin.Seni yakindan sevmek asklarin en guzeli diyerek haykirirsin......

Isıt Beni..Üşüyorum..

2009-09-05T06:23:00.001-07:00

Yine ıssız bir gecenin koynunda kulakta tanıdık bir tını ile yazıyorum sana.. Sabahında başkalaştığım gecelerden biri olmasını dileyerek özenle seçiyorum uçuşan kelimelerimi..
Bahar geldi gelecek diyorlar, kimene.. Gidşinin ardından astım mevsimleri kapı ardına.. Her gün ıssız bir karanlığa dönüşüyor akşamında.. Her mevsim karlar, fırtınalar getiriyor beraberinde.. Güneş denilince toz pas içinde bir mavi geliyor aklıma sadece.. Çamlıca'da ki kahvenin tadını çok oldu unutalı.. Gittin ya.. Balık ekmeğide sevmiyorum artık..
Bir mumun titreyen alevinde avuç dolusu keşkelerim ile düşüyorum beyaz kağıtların üzerine leke gibi..
Nicedir yazıyorum.. An geliyor ceplerimdeki umut kırıntıları ile tazeleniyorum, an geliyor buz kesiyor elim ayağım.. Ne mısralar kalıyor elimden tutan, ne de duvarda hayalin..
Bu nasıl bir denklem, çözemiyorum.. Nasıl oluyorda payı sen oluyorsun, paydası sen..Her mısraya sensizlik ile başlayıp sonunu nasıl sana bağlıyorum çözemiyorum..
Bitmeli diyorum.. Bu pamuk ipliği kopmalı artık bir yerden..
Renklerimi yükleyip heybene salına salına gidişinin ardından dipsiz kuyularda yaşadım arsenik tadındaki yokluğunu.. Her nota, her mısra sen oldu geldi üzerime.. Ben bitti dedikçe sessiz çığlıklar koptu derinlerimde..
Her gidiş bir kaybedişti.. Gittin.. Parmak uçlarımla yazdım mağlubiyetimi.. Yaldızlı imzalar kondurdum ıssızlaşan yüreğimin ışık sızan yerlerine..
Duman duman içime çekiyorum hasretimi.. Biriktirdiğim imlasız satırları bir şair edası ile yerleştiriyorum önümdeki kağıda.. Durdu dünya, zaman durdu sanki.. Hani seni sen geçen saatlerim vardı bilirsin, şimdi sensizliğe 5 var hep akrebim, yelkovanım.. Hayattan çaldığım anların ortasında yokluğun sarmışken etrafımı, hayaline takılıyor gözlerim.. Farkında değildi ama onlarca adı oldu.. En hırçın anlarımda uzun uzun susuşlarımın sessiz tanığıydı.. Sayfalarımın kenarından taşan sitemlerin failiydi, bilmiyordu..
Koyu karanlıkların ıssızlığında maviye olan özlemin duvardaki aksiydi..
Şimdi kırıp dizlerimi önünde dildeki son dua gibi fısıldıyorum sessiz sedasız..
Isıt beni..Üşüyorum..Hayallerim üşüyor..

Bitmiş bir filmi başa sarmak qibi..

2009-09-02T15:00:00.001-07:00

Bitmiş bir filmi başa sarmak qibi..
Veya okunan kitabı tekrar okumak.. Zevk vermez bunlar bana. Ama qel qör ki, hayatımı tekrar sardım başa . .
Hiç yalnız kalmadım sanki. Hep yanımda birileri varmış qibi, cekemiyorum artık sensizliqi ! Nedenini bilmediqim bir şekilde qeri dönüyor qözlerim sana.. Nefretle bakıyo adeta! Ve yine nedenini bilmediqim bir şekilde ayaklarım hep qelmek istio sana..
Biliyorum ki; ayrıldı yollar bir kere bir daha birleşmemek üzere . .
Yolculuk nereye ?
-Hiç bilinmeyene…

İnceden inceye hatırlıyorum eskiden dost bellediklerimi. Küçüklük yıllarımı.. /sanki büyümüşüm qibi.
Ah cekiyorum qözümün önüne qelince mazi .
Oysaki önceden demiştin ki; “asla unutmiycam seni ! “ Ozaman da inanmamıştım şimdi olduqu qibi ..
Bakıyorum etrafıma, qeçtim seni eski dostluklarım bile yok! Verilmiş sözler..Yalan dolan hikayeler . Babam derdi hep ; “yeri qelicek bana bile qüvenmiyceksin! “ Doqruymuş…
Tokum artık bu yalanlara , uzak durun yakınıma !Özür dilerim oynattıqım için seni..
Özür dilerim kırdım kalbini !
Cok ah almış olmalıyım ki, çıkıyo acısı .
Ama yinede, üzmemeliyim kendimi . .

Tam ‘unuttum’ derken , birden bir şeyler alevlendi. Senin başkalarına bakışın, unutuşun beni.. Belkide bunlar sevdiqimi zannettirdi !
Yinede biliyorum ki, unutamaz kalbim seni..

ben seni ikimize yetecek kadar çok seviyorum...

2009-08-27T14:08:00.000-07:00

yüzüme vuran hüzne, senli benli konuşmalara gebe dilime ve seni sevmeyi sana rağmen başaran yüreğime inat seni içime hapsediyorum... yüreğimin ilk başkaldırışı değil bu benliğime ama artık dayanamıyorum, seninle bezeli sensizliğime... içimde acılarımla örülü duvarlarım yıkılıyor artık, kimsenin enkazından sağ çıkamadığı yıkımlar var yüreğimde... herşey yine toz duman... sen perişan, ben perişan...
biriktirdiğim acılarımdan sıyrıldığım yalan... sana olan sevdam kangren oldu bedenimin sol yanında...
yüreğim can çekişiyor, yokluğunda... sen hala kendi alemindesin..!

ya çok zavallısın sevmekten zerre kadar anlamıyorsun, yada gerçekten sevdinde kendine itiraf edemiyorsun... korkuyorsun belkide; sana garip geliyor bu kadar tutkuyla sevilmek, alışmamış ürkek bedenin bu denli sevmelere... ellerin hep riyakarca tutulmuş belli ki; alaycı bir tebessüm olmuş ismin dudaklarda, ve bedenin başka bedenlere tutsak yaşamış aşkı hep başka bedenlerin gölgesinde... sevilen sen değilmişsin, başka aşk acılarının kanayan yaralarına tampon olarak seçilmişsin.
sevmeyi hep böyle bilmiş, hep böyle sevmişsin...
ve biriktirmişsin bütün acılarını, seni gerçekten sevene kusmak için yüreğinde.
sanki intikam alır gibi..!
karşındaki, o insanlar gibi değilse ne farkeder ki..?
sen sevmeyi de, sevilmeyi de kendince yaşamaya karar vermişsin..!

ben ise seni severken;
''yüreğim ile mantığım arasında, yokuş yukarı kalmış gibiyim...
ne yolun sonuna gidecek kadar gücüm var,
ne de geldiğim yolu geri dönecek kadar sabrım...
nasıl geldim buraya kadar onu bile farkında değilim..!''
nasıl bir sevmekse bu; körü körüne, sana ve herşeye rağmen...

peki şimdi, senin için ölürüm desem birşey ifade eder mi senin için..?
yüreğimden vursam kendimi, ruhuma teslim gidiyorum desem ne fark edecek ki? seni yüreğimden atamadıktan sonra... ölüm bile kurtaramaz, beni senden... biliyorum, sana yazacaklarım henüz bitmedi.

biriktiriyorum, her geçen gün seni içimde;
ve her gece bir seninle, bir sensizliğinle sevişiyorum...
bitmez ki sana dair hiçbirşey, sen bitmedikçe içimde.
bitmesini istemiyorum ki, seninle herşeyi sen gibi seviyorum..!

kendimden geçercesine seviyorum seni ben. kendime gelirsem, seni içimde kaybetmekten korkuyorum..!
acı verse de seni sevmek; sen beni sevmesen de, ben seni ikimize yetecek kadar çok seviyorum...
acılarını dindirecek kadar, senin acılarını yüklenecek kadar çok seviyorum seni..!

şimdi soruyorum sana, sen hiç böyle sevildin mi?

Adın Aşk, Soyadın Ne?

2009-08-25T13:43:00.000-07:00

Adım aşk der gibi bakıyorsun, soyadın ne? Hangi zamanda edilen bir duaya karşılık geldin? Artık şarkılardan fal tutmuyordum ve kimse için söylenecek bestem kalmamıştı, o yüzden mi buradasın?

Aşkın kendisiymişsin gibi yürüyorsun yollarda, tafran da bundan olmalı. İnandırabilecek misin kalbimi? Sevda dediğin vurgunları önceden çok yedim ben, şimdi derin sularda yüzmüyorum, bir okyanusun ortasında huzurla maviliği izlemek gibi hayallerim de kalmadı. Kandırabilecek misin?

Duvara nasıl çarpıldığını bilirim, ayak sesi dinlemenin hazin yalnızlığına da batıp çıkmışlığım vardır. Senden önce geçtiğim bir ömürden kalma anılarım var aklımda, birazı karanlık ve acı, silebilecek misin? Beynimin derinliğinde sesler, yüzler, fotoğraflar, kalabalık ve karmakarışık, eline bir fırça alıp, beyaza boyayabilecek misin?
Şimdi olduğumdan farklı biri yapmaya çalışmadan sevebilecek misin? Bu halime gelmek için çok bedeller ödedim. Bir çamur parçasıydım, şekillendim önce, sonra cehennemlerde yandım alev alev, şeklim bozulmasın diye. Sonra boyandım, gri de bir renk değil midir? Lafta kolay gelir de, yaşaması ağırdı. Gördüğünden başka bir ben var içimde, onu bulup çıkarabilecek misin?

Dilimin suskunluğuyla, aslında ne ağır konuştuğumu duyabilecek misin? Cümlelerim içinden ışık hızıyla geçecek mi, yoksa gerçekten dinleyecek misin? Bağırırsam herkes duyar elbette, önemli olan sessizliğime bakıp, ne dediğimi anlayabilecek misin? Sıradanlaşmayı ben de bilirim, hatta kolay bile olurdu, tırnak içinde veya büyük harflerle anlatmak derdimi ama ruhum yaşlıdır benim, görüntüme bakma. Biriktirdiğim yıllara neler sığdırmışım, sayabilecek misin?

Kafam bozulsa bir gün, basıp gitsem uzaklara, kimseye haber vermeden, gizlice; peşime düşüp gelebilecek misin? Aşk uğruna yollara düşmek ne demek, en iyi ben bilirim. Öyle büyük bir yürek lazımdır ki, gidenin ardından, aynı hayale koşabilmek için. Kendinden, düzeninden, alışkanlıklarından vazgeçip, bir sevda uğruna kalkıp gidebilecek misin?
Biraz zor gelmiş olmalı isteklerim. Tok misafir ağırlamak gibidir benim aşkım, bütün bunları göze alabilecek misin? Biraz pazarlık edelim istersen. Sen inandır ve kandır beni, kimsenin sevemeyeceği kadar büyük bir kalp vereyim karşılığında. Başkalarından sakladığım, temiz kalmış yanımı sana emanet edeyim. Beyaza boyayabilirsen hafızamı, ben de gençliğimi, sonsuz güveni, sadakati, neşeyi ve mutluluğu vereyim sana. İçinde hiç siyah barındırmayan bir kadın teslim edeyim. Öyle ya, hafızası olmazsa insanın, kötülüğü bilir mi?

Sen değiştirmeden sevmeyi becer, ben fark etmeden sana dönüşürüm zaten. Cümlelerimin altını doldur sen, ben de en güzel aşk şiirlerini yazayım adına ve bir sözüne canımı vereyim. Sen düş peşime gel, tutkuna hayran kalıp, ömrün boyunca yaşayamayacağın bir hayatı ayaklarının altına sereyim.
Adım aşk demiştin galiba, peki soyadın ne? Ayrılık mı?....

sevgili seni sevmek özgür bırakmaya razı olmaktı..

2009-08-22T13:40:00.000-07:00

Kırgın düşlerimden uzak kırgın kalbimi avutamıyorum artık sevgili.
Her yeni gelen gün bir başka kırgınlığa gebe
Ve ben her yeni gelen günle bir parçamı daha kaybediyorum
Canım yanıyor sevgili

Göğsümün tam orta yerindeki sızıya dayanamıyorum
Bu sen kokan tadı tuzu sen olan oda
her bir sokağı ve caddesiyle adı sen olan bu şehir dar geliyor bana..
Sığamıyorum hiçbir yere... Tıpkı yüreğine sığamadım gibi...
Senin için herşey olmayı beklerken hiçbir şeyin olmanın

verdiği dayanılmaz acıyı hafifletmiyor hayata baktığım
pencereden yüzüme iliştirmeye çalıştığım çocuksu
tebessüm.Sensiz geçen her yarım günde bana
seni seviyorum derken gitmem için aralık bıraktığın
kapıya yaklaştım adım adım. Kapının önüne geldiğimde ise

Durdum sevgili.. Öylece.. sessizce... şizofrence... Kal demeni bekledim..
Çaresizlikten yitip giden çocuksu ruhum içinde binlerce dua ederek
Ellerimi yüzüme sürüşümün ardından amin deyişim kadar kısa bir andı...
. Belki de asırlar süren bir bekleyişti... Kal demeni bekledim orda
Kal deseydin kalırdım... demedin oysa

Kaç kez vazgeç dedi bu yürek kaç kez yok olmak istedi...
Oysa ne coşku doluydu yüreklerimiz başlarken yeni bir hayata
Gecelerimizi de gündüzlerimizi de adamaya hazırdık birbirimize..
Koşulsuz içten ve sımsıcaktı duygularımız

Her yeni gelen günü alarak yarından mutluluklar
içinde teslim edecektik düne.. Dünden bugüne
Ne değişti peki sevgili

Hüzünbaz akşamlardan arta kalan demlenmiş
acılardan sıyrılarak çaresizlik tavındaki İçi dışı sen olan yüreğime
bir çıkar yol bulmak adına... Sevgi dilendim senden
Olur olmaz zamanların olmaz bir çağrısıydı bu benden sana

Mağrur bir beste olamadım belki senin için..
Ama kırık bir nota oldum sonuçta mızrabın ucunda takılı kalan
Şimdi gitmek zamanı
Sen de tüm ürkekliğinle tüm hatalarınla tüm
eksiklerinle tüm haklı gördüğün yanlarınla başbaşasın şimdi

Çünkü sevgili seni sevmek özgür bırakmaya razı olmaktı..
Yine de... Senden gelen herşeyi... Acıyı.. ve kederi... ve hüznü...
ve gözyaşını... Sırf senden diye... sırf sen diye... Aldım kabul ettim sevgili

Sen müziği çal ben dans ederim…

2009-08-17T07:19:00.001-07:00

Diline düşen sözcüklerin tuşlara hükmüyle ben de yerimi alırım. Bir köşede bekleyen pabuçlarım parlak kostümüm ve gülümsemem ile işte buradayım. Hayat yolunun engebelerine karşı mırıldandığım gizli sözcüklerimi kimseler duymasa da ben sana eşlik ederim. Ümit vaat eden tılsımlı cümleler zinciriyle hemen yanındayım. Do ile ağlar re ile gülerim belki; ama sekiz ses güzeliyle sana refakat ederim…

Sen müziği çal ben dans ederim…

Hüzünlü parçaların acılarından etkilenmez yüreğim. Pistin salınan güzeli olur arada göz kırpar yüreğini hafifletirim. Acılar yaşansa da ışıltılı kostümümün pırıltıları gözlerime yansıdığında saklarım çiğ düşen ağlamaklı bakışlarımı…

Sen müziği çal ben dans ederim…

Makamına göre ayarlarım adımlarımı. Beraber başlanan bu oyunda en büyük yardımcın olarak gösteriyi sunuma hazırlarım seninle. Ara nağmelerde hafifçe anılsa da eskiler taksimler de can bulur yüreğim. Gülerim…

Sen müziği çal ben dans ederim…

Notalarınla tasvir ederken sevdamızı pistin her köşesinde dans eder baharın olur çiçekler açarım. Her bakışını anında yakalar rakkaseye yakışan arz-ı endam ile yansıyarak geri dönerim sana ve savrulan eteklerimle gam-ı uzak ederim…

Sen müziği çal ben dans ederim…

Hüzzam makamlarının burukluğunu yaşatma yüreğine rast makamının doğruluğunda ara taksimlerle süzüldüğün anda hicazkâr makamına zarafetimle göz doldurur seni gülümsetirim…

Sen müziği çal ben dans ederim…

Nağmelerin ipeksi akışkanlığında bu yolculukta senin ezgilerinle süzülür ağır-aksak yekinmelerle hep yanı başında olurum. Sen yeter ki nefesinle ve dokunuşla hayat ver notalara... ve sen müziği çal ben bizim için dans ederim.

varlığınla ve yokluğun

2009-08-17T05:41:00.001-07:00

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya “Konuş konuş konuş” derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa …?
Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,
Sanki benim hiç senim olmamış gibi

sensiz dünya benim olsa yine YALNIZIM!...

2009-08-10T07:29:00.001-07:00

Ne zaman yüreğimden silinmeye başlansa adın, sözlerinle kanatarak yeniden yazılıyor yüreğim boyunca... Sonra yeniden çiziliyor kalbime yüzün, ellerin... Yeniden başlıyorum seni sevmeye kaldığım yerden. Hemde hiç akıllanmadan ve tekrarla***** aynı yanlışlarımı. Beni üzeceğini bile bile, yüreğimi zırhından kurtarıp düşüyorum peşine yeniden... Sensizlik canımı öyle yakmış ki hasretinden daha büyük bir acı göremiyorum. Bu yüzden göze alıyorum tüm zorlukları... Sensiz mutlu olmaktansa seninle mutsuz olmak daha acısız geliyor kalbime. Ve işte yeniden başlıyorum seni sevmeye tükendiğim yerden. Ne kadar yaralansamda senin tarafından yeniden sunuyorum yüreğimi tüm çıplaklığıyla... Yeniden kanat istersen açık yaralarımı, yeniden savur sevdamı yangınlara... Korkusuzluğu sensiz kaldığım gecelerde öğrendim ben. Seni özlediğim anlarda tanıdım sabretmeyi... Sonunda yeniden düşeceksem yangınların koynuna, razıyım inanki ben. Bilsenki seninle her yer cennetin yolu, sensiz dünya benim olsa yine YALNIZIM!...
--

Yüreğini acıtmayan ak bir sızı olayım içinde Bırak sevgili

2009-08-08T10:09:00.000-07:00

Başka türlü bir şey bu sevgili ne aşka benzer ne ölüme. Yerle gök arasında buruk bir çığlık gibi haykırır yürek. Çok tanıdık bir hüzünlü düştür yaşanan. Gözyaşlarında ıslanmış bir kaldırım gibi Eylül'ün takvim yokuşlarında bitmeyen yaprakları gibi; gözlerinde vurulmuş son umudun yorgunluğu... Gelişlerine kurulmuş saatin sevdaya rehin yelkovanı bir ihtilalin sancılarındaki keskin bir o kadar da suskun avaz gibi. Ölüm de olsa sonunda bu zehri şerbet diye içmek gibi bu sevda...

İçimden şehrin geçiyor hiç bilmediğim. Her sokakta seni soruyor seni arıyorum. Yüreğimde sonbahar bereleri düşe kalka geldiğim dizlerimde yaralar... Özlemim sözlerce kor ve arzularım saçlarım gibi uzar gider sabaha... Vuslatı getirdim dudaklarımda bilmiyorsun yar... Şehrine gece geldi sevgili ama sen yoksun. Olsun be olsun... Ne fark eder ki mutluysan. Yalan olup gideyim bari ne diyorsun?

Şehrinde tanımadığım tüm insanlar gülüşlerimden nasibini alıyor. Coğrafyandaki hüzünlere başkaldırıyor zifiri bulutlarım. Açıkken göz bebeklerin sevdalı bir bakışın akışını hisset. Gözlerini yumduğunda sıcağımı kokla amber niyetine. Hasretinin çiçekli bahçelerine özlemli merhabalarımı getirdim yar. Denizlerinin en son sevda hışırtısında saçlarımın gecesine dalıp giderken sen; beni anımsatacak kadar kafiyeli yıldız bırakıp gideyim bari ne diyorsun ?

Gözlerimin ağlayan yerlerini bulutlara bırakıp acılarını alıp sebepsiz bir ölümü giyinip terk edeceğim şehrini. Yığın yığın dertler birkaç satır vedaya sığacak. Peki ya bendeki sen ne olacak sevgili... Bir izmaritin dumanına karışan düşlerim kuş olup uçamayan özlemim ne olacak...

Hırçın denize atıp varlığımı ölesim var sevgili tatlı canımdan kurtulasım var... Var da sana sevdalı ruhum ne olacak. Bensiz anlamsız olmayacak mı imgelerin... Geceleri ağlayışım inleyişim hep bu yüzden işte sevgili. Kesip atsam diyorum geceleri kanattığı yerden ağlayıp inler mi yıldızlar benim gibi... Bilmiyorum... Güzel günler yanışlara verdi kendini doyulmaz an'lar yolunu şaşırdı. Hummalı bir düş inadı bedenimde nefesim daralıyor. Yalnızlığın kilitleri vuruldu kapılarıma ölüme ramak kaldı. Biçareyim yar yoksun....

Çare eriştirmeye gitti geceler akşam vakti. Özlem iklimlerinde rüzgarı giydirdi şarkılar. Issız eteklerimden uçtu umutsuz martılar yorgun sevdalar gecelere rehin.

Sözlerinin gölgesinde yaşarken gecelere sevdalandım ben... Oysa sen sabahlara aşıktın... Yarım kalsa da umutların israf edilmiş zamanlarını topladım yıldızlı gecelerde... Nice dilekler getirdim avuçlarımda yalınayak... Güneşin ışıklarını gözlerimde sakladım belki bakarsın diye yarınlara benim gözlerimle...

Öyle kazıdım ki seni kendime... Ansızın çıkagelse ölüm benden arta kalan senin varlığın olacak... Zerreni bile yaşamak bana bir ömür yeterken seni silmek için varlığımı yok etmek bile yetmeyecek sevgili yetmeyecek...

Kelimelerce yüreğinde yaşattığın sevdalar büyümüş ağaç olmuş.. Bense gölgesinde bir kuru yaprak...Yine de al beni avuçlarında yeşereyim. Can bulsun ölmüş hücrelerin benimle. Gözlerinin bulutlarını bırak bana ateşe vereyim hafiflesin acıların... Ne büyüt ne öldür beni kanıma gir...

Bir düş olsa da seni yaşamak
Hüzünlerini rüzgarıma bırak
Kendinle tamamla beni uzak kıyılarda
Kelimelerce büyütmesen de sana olan sevgimi
Öyle büyüksün ki yüreğimde
Yüreğini acıtmayan ak bir sızı olayım içinde
Bırak sevgili...

Sensiz bir gece daha.

2009-08-07T12:03:00.000-07:00

Yine o sessiz gecelerden biri. Yokluğunun dibindeki saatlerin tıkırtısıyla soluk almaya alışmaya çalışıyorum. Akrep ve yelkovanın birbirleriyle yarışlarını izliyorum artık. Yapacak işim kalmadı zaten sen gittikten sonra. Hayattan koptum denemez ama hayatla aynı düzende gidiyorum da denemez.

Aynaya bakıyorum bazen. Her baktığımda senin yokluğunun izlerini görüyorum. Her baktığımda biraz daha derinleşmiş, çoğalmış olarak görüyorum hepsini. O yüzden bıraktım artık aynaya bakmayı. Düşman haline geldi benim için. Sürekli sensizliği hatırlatıyor bana. Neden baktığım her şeyde senin yokluğunu görüyorum ben? Her neyse gittin zaten. Geri döneceksin belki ama o zamana kadar yine de sensizlikle konuşacağım ben, sensizliğin dibine vuracağım gelene kadar ve sen geldiğinde göstereceğim sana sensizlikten kalanları.

Yarın sabaha nasıl uyanacağım acaba diyerek yatıyorum her gece. Hatta bazen yatmıyorum bile. Güneş her doğduğunda evimin sensiz her köşesini aydınlatıyor. Günün ilk ışıklarını sensiz karşılıyorum artık. Sen ise başka bir şehrin sabahında uyanıyorsun bensiz. Bensizliğin sızısı oturuyor belki içine, nefessiz kalıyorsun arada biliyorum. Ben burada tek başıma yaşamıyorum bunları, tek başıma görmüyorum o kötü kabusları. Ama bitecek bu. Senin yüzünü tekrar görüp, tekrar kucaklayacağım seni doya doya hem de. O huzur veren kokun nefesimle yeniden ciğerlerime delecek ve ben bu kokuyu hiç gitmesin diye içimden nefessiz kalana kadar içime çekeceğim. Biliyorum sevgilim bu uzaklık, bu sensizlik sonsuza kadar bitecek. Ama sen gelene kadar ben yine saatle yelkovanın yarışını izleyeceğim. Nefessiz kalmaları yaşayacağım. Sen gelene kadar aynalara küskün kalacağım. Günışığı sensiz köşeleri aydınlatmasın diye perdeleri hiç açmayacağım. Uzaklıklara rağmen sadece içimde yaşadığını, sen gelince sensizlikten kalanları göstereceğim sana. Söz veriyorum canım sensizliği hiç kimseyle paylaşmayacağım...

Ben ve Gecelerim, Hep Seveceğiz Seni

2009-08-06T01:13:00.000-07:00

Daha kaç geceler böyle sessiz, böyle sensiz yaşayacağım? Bilmiyor musun ki ey yar, beni ne çok mahvediyor uzaklığın, ne çok bölüyor kalbimi kalbin…
Bir gece daha başlıyor… Önümde upuzun yaşayacağım bir gecem, bir karanlığım daha var. Saatlere, saniyelere gireceğin; damarımdaki kanıma kadar işleyeceğin bir gecem daha başlıyor… Bir gecem, bir sevdam daha başlıyor ama yazık ki gözyaşları ma giren olmayacaksın yinede.
Beni artık acılarımla baş başa bıraktı ağlamalarım. Gözyaşlarım bile beni terketti.Sen geldiğinden, sen olduğundan beri tüm herşey beni terketti. Ben de tükettim onları zaten. Evet artık geceleri uyuyamıyorum. Karanlıklar başlar başlamaz başlıyor kalbimin aglamaları.Önceleri onları dinlemeye, onlara ses vermeye çalışıyordum. Farketmiyormuşum gibi davranıyordum. Sırf o karanlık geceyle yüz yüze gelmemek için. Biliyordum o yalnızlığı yaşamam gerekiyordu. Bir insan arıyordum yanımda, geceyi bana unutturacak.
Onun iyi, güzel ve çirkin olması da önem taşımıyordu. Yeter ki olsun yanımda. Olsun ki gece üzerime üzerime gelmesin. Yanımda birini görüp vazgeçsin benden.Veya yanımda birileri olsun da unutayım istiyordum SENİ. Biliyordum ki geceyle yüz yüze kaldığım zaman Sevda dışında bir şey olmayacaktım. Sonra, sonra bu dönem de kayboldu. Yalnızlığı arayan, yalnızlığa özlem duyan oldum.O karanlık gecelerin ıssızlığına gömülmekten kaçamaz oldum. Çünkü onlar da seni buluyordum. Çünkü bana gündüzlerin veremediğini veriyordu geceler SENİ…
Gündüzlerde yoktun, aydınlarda yanımda yürüyen değildin. Ama geceleri öyle miydi? Geceleri yüreğimde yürüyordun ve ben adımlarında yaşayandım. Artık uyuyamıyorum. Hem de hiç mi hiç Ne kadar çabalasam da olmuyor. Bir garip ağırlıkla kah seni bekleyerek kah gelmeyeceğinden emin olarak geçiriyordum saatleri.
Seni yaşıyordum. Gecelerde yüz yüze kalıyorduk seninle.Gece vefalı, fedakar bir anne gibi kucağına alıyor beni sabaha kadar götürüyordu. Zaman akıyormuydu, geçiyor muydu bilen değilim. Hiçbir zaman da bilen olmadım. Bu yaralarla, bu kanıma işleyen aşk yangınlarıyla sabaha nasıl kül olmadan varabiliyordum? Bilmiyorum gerçekten. Yanmaktan ateş olduğum bu gecelerde beni tüketmeyen neydi?Sevgin mi? Beni evirip çevirip kora getiren söndürmeyen neydi?Bağrımdaki yangından neden yok olmuyordum? Beni sabaha vardıran geceler miydi yoksa?
Geceler Benim gecelerim…. Senin gecelerin… Seni yaşadığım Geceler. Gönlümde bir derin yarasın sen! Bu gecelerde de çok şey istedim bir şeyler yapabilmeyi. Elime çoğu kez kalem kağıt alıp seni yazmayı istedim. Olmadı ama.Kalbim seninle öylesine doluydu ki her hareketim sönük kalıyordu. Ben çaresizliği kapılıp gidiyordum. Ne yaptığımı bilmiyordum. Saatlerce, saatlerce oturup seni düşünüyordum. Kalbimde bastırmaya çalıştığım duygularıma ilk olarak geceleri yaşama hakkı veriyordum. Herkesten gizlemeye çalıştığım o korları gecelere çıkartıyordum sanki. Gecelerden saklamıyordum hiçbirşeyi. Gecelerle paylaşıyordum, ve geceler sarıyordu beni. Beni alıp sensizliğin okyanusunda boğmuyordu. Beni sensizliğin zirvesinde, en uç noktasında aşkın sonsuzluğuna götürüyordu.
Artık bu geceleri sevmeye başlıyorum. Bana seni getiren geceler…Benim gecelerim onlar…Benim senlerim benim yalnızlıklarım, benim aşklarım diyebildiğim gecelerim.Evet artık uyuyamayan, ağlayamayan gözlerime ağlamıyorum. Gecelerimi de feda ediyorum sana. Gündüzlerde söyleyemediklerimi gecelerde haykırıyorum. Ve uçsuz bucaksız seviyorum seviyorum SEVİYORUM.
Artık uyuyamıyorum, evet. Uykular haram oldu bana senden sonra. Hem nasıl uyuyabilirim ki? Gözlerin var artık gecelerimde, senin gözlerin senin karanlık gözlerin.. Hiç görmediğim gözlerin…. Sanıyorum ki artık sana yalnız ben değil, geceler de vurgun! Beni böylesine koynuna alışı, karanlığında bunca aydınlatması neden? Evet sen öyle güzel, öyle güzelsin ki, geceler de seni sevdi.Öyle ki sana ihanet edip de seni yaşamıyormuşçasına uyumaya, gözlerimi yummaya çalıştığım zaman hemen giriveriyorlar içime ve seni getiriyorlar bana. Gözlerimi öyle bir açıyorlar ki bir dahasına kapayamıyorum bile…
Ve ağlayabilmeyi diliyorum bazı geceler. Bunu gecelerden sonsuza diliyorum. Ağlasam, doyasıya hıçkırırcasına ağlasam belki seni bir parçacık olsa unutur ve kendi içime gömülür birazcık gözlerimi yumabilirim diye düşünüyorum. Sabahları uykuda yakalayan olmaktan çıkıp, sabahları uykuda bulunan olmak istiyorum. Bunun için istiyorum ağlayabilmeyi. Sana olan özlemimi, içimde bir dağ kadar ululaşmış hasretini belki bir parça dindirebilirim diye düşünüyorum. Belki seni birazcık gömebilirim de yüreğime, rahatlarım diye umuyorum olmuyor.
Ağlamaya çalışıyorum, ağlamalarım bana isyanlar ediyor. Geceler bana bu isteğimi vermiyor. Ne zaman ağlasam yalnızca ve yalnızca bir iki gözyaşı olup kalıyorsun gözlerimlde. Gözlerimde donan birkaç damla yaş oluyorsun, o yaşları da sarıyor geceler. O yaşlarla birlikte alıyor yanına geceler beni… Geceler unutmamı istemiyor seni, geceler bana ihanet ediyor. Geceler senden yana sevdiğim, geceler seni yaşamamı istiyor. Sözümü dinlemiyor….
Güneşi özlediğim oluyor arada bir. Yeter diyorum bunca yıldızla arkadaş olduğum. Seni unutup da yıldızları gördüğüm anlar olursa tabii. Beni böyle gördükleri zaman anlamıyor insanlar. Nasıl böyle saatlerce kalabildiğimi sorup duruyorlar. Böyle tüm dünya uyku içindeyken benim nasıl karanlığın içinde bakışlarımı dayattığımın sırrını anlamıyorlar. Ve onlar bilmiyorlar ki içim bir kordur…Tüm dünya, tüm tabiat susmalarda ve uykulardadır belki ama benim yüreğimde gizlenmektedir tüm dünya… Ben içime tüm insanları,,, tüm milyarları almışım. Farkında değiller. Herkesi ve herşeyleri sığdırmışım içime. Bir sen sığmıyorsun, bir seni sığdıramıyorum kalbime, bilmiyorlar…Ve senin uzaklığın, ve senin gece kadar olan uzaklığın… Bana öyle uzak öyle yabancısın ki sevdiğim, seni senden istemeye korkuyorum. Geceleri bu yüzden seviyorum. Seni sevmeme engel olmuyor, seni bana getiriyor… ve seni gecenin karanlığında buluşumdandır seni gündüzleri istemeyişim. Evet sevdiğim bana her şeyden ve herkesten uzaksın. Herkesin yaşamına giriyor, her şeyi paylaşıyorsun insanlarla… Ama bana gelmiyorsun. Ama ama sitem bile etmiyorum… Sana söyleyecek söz bulamıyorum. Söyleyecek bir şeyler arasam ve bulsam biliyorum geceler alır onu elimden, dilimden de. Sana söyleyeceklerimin hesabını yapsam sabahlar buna izin vermez. Ve ben seni yaşıyorum. Olsa olsa sana BU SEVGİYİ YAŞA diyebilirim.Gel birlikte yaşayalım demeye dilim varmaz. Geceler bunu bırakmaz yanına. Kaybettiğim değilsin. Ben seni hiç yitirmedim. Çünkü içimde taşıdığımdın hep. Benden bir parça oldun sen. Ben kendimi yitirmediğim sürece sen de kaybolmayacaksın.
Evet, seni anlamakla, seni yaşamakla, seni sevmekle geçirdiğim bu gecelerde, sabahladığım bu gecelerde, benden çok uzaklarda bulunan sana uykularında bir rahatlık veriyorsa sevdam, ne mutlu bana. Gecelerim…Sarın yaralarımı geceler demiş bir şair.. Beni bu geceler mahvetti desem haksızlık mı ederim onlara. Beni sen mahvettim desem yalan olur bu. Ama beni bu geceler, geceleri de bana musallat eden sensin. Senin sevdanla başladı gecelere sevda yazmam. Sevda masalı okumam bundandı. Ben bu gecelerde tüm karanlıkları dağıtabilirim. Bana hüzünlerini, bana acılarını ver sevdiğim. Ver ki senin acılarını da ortak edeyim gecelerime. Ver ki gecelerle kavgalı olayım. Şimdi seni getirdikleri için onlara ses bile çıkarmıyorum. Sen yaşadığımsın, yaşatanımsın. Sevdamsın sen… Belki ben anlatamıyorum ama geceler bu sevdaya şahittir. Çünkü artık onlarda bu aşka ortak oldular. Belki benden bile çok seviyorlar seni. Ben seni hiç mi hiç gözlerimle bitirmek istemedim. Ve gecelerin içinde, gecelerle birlikte hep sevdim seni…VE HEP SEVECEĞİM…
Ne kadar birlikte olamayacağımızı bilsem de Ben ve Gecelerim Hep seveceğiz seni…

İsimsiz Sevgiler

2009-08-03T11:56:00.001-07:00

Bize sevmesini öğretmediler sevgili, bize hep sevgiyi saklamasını öğrettiler, hep bekletmeyi, hep ertelemeyi… Bu yüzden biz kiminle birlikteysek bir diğerini ama hep uzakta olanı özledik, hiç dinmedi doyumsuzluğumuz, biz hep uzaktakini sevdik sevgili… Yanımızdakini değil, odamızın duvarının arkasındakini değil, birşeyler paylaştığımızı değil, uzaklardakini ulaşamadığımız kadar uzaklardakini sevdik… Yanımızdakileri kırıp geçirdik incitip üzdük de, hep ulaşamadıklarımıza sakladık söyleyemediğimiz o güzel sözleri… Özlediğimiz sevgiden delice korktuk biz sevgili. Sevmek, bizim için sınırlarımızdan hiç çıkmamaktı. Kendi sınırlarımızda sevmek hep kapana kısılmaktı. Bu korku yüzünden hep karşımızdaki insanların sevgisini eksik bulduk, küçümsedik onların sevgisini. Yeni heyecanlar arama isteği vardı. Bir kişide takılı kalmak ne kadar basit diyorduk. Gözümüz hep uçan kuşlardaydı. Yüksek dağların en tepesinden bakıyorduk insanlara biz. Sorun bizdeydi sevgili. Sevgiye inançsız olan bizdik… Bir insan bizi sevmeye başladığında yenildiğinde sevgimize; ondan uzaklaşır, nasıl da tiksinirdik sevgilerinden biz. Ama bizden biraz uzaklaşmaya görsünler onları yana yakıla nasıl da arardık. Çünkü biz sevilmeye alışmıştık, hatırlasana nasıl da ihtiyaç duyardık seslerine, kokularına. Kaybolmuştuk dağıttığımız sevgilerde. Kim bizi seviyordu, biz kimi seviyorduk. Sınırlar erir, karışırdı herşey. Öksüz sahipsiz bir sevgimiz vardı ama onu kime vereceğimizi şaşırdık. İnanırlardı bize, inanırlardı o öksüz, sahipsiz, başıboş sevgimize. Çünkü çevremizdeki herkes o kadar hasretti ki sevgiye… Çünkü onlar da bizim gibi sınırlar içinde büyümüşlerdi. Açılamıyorlardı. Kendilerini tanıyamadan çıkamazlardı, sınırdan izinsiz çıkış yoktu. Bize, sevgiye geçit yoktu. Kaç zamandır kendimizi kandırdık sevgili. Kimi sevenler şarkılarda yaşatır sevdiğini, kimi eski cüzdanındaki eski, soluk bir resimde, kimi ise hayallerle süslediği sınırlı dünyasında… Anlatacak çok şeyleri yoktur. Çok olan sadece çektikleri acılardır sınırlı dünyalarında. Bunu bilirler sevgili ama kıramazlar zincirleri. Aşkı, sevmeyi, sevilmeyi kendimizi adamayı o kadar çok özlemişken, aynı zamanda ikiyüzlülükte içimize işlemişti. Kendimden biliyorum, gözümüzde hayatımızın zerre kadar önemi yoktu. Gerektiğinde hayatımızı hiçe sayacak kadar kahraman ama bir o kadar da yalancı ve riyakardık sevgili. Patlayıcı bir madde gibi taşırdık sevgileri. Kaygı dolu, ürküntü dolu bir sır gibi taşırdık sevgileri. Okuduğumuz yoksulluk romanlarında, gözyaşlarıyla seyrettiğimiz filmlerde anlatılan kahramanların hayatlarından daha berbattı hayatımız aslında. Ama kendimize duymadığımız şefkati onlara duyardık… Birbirimize ne kadar üzüldüğümüzü gösteremediğimizden, birbirimizin derdine yeterince eğilemediğimiz için bu filmlerdeki kahramanların hayatlarına ağlardık doyasıya… Aslında birbirimizi çok sevmek istiyorduk ama nedense çok utanıyorduk bundan ve hep erteliyorduk. Yürürken sokakta karanlıklar eşlik ederdi yalnızlığımıza. Sokağın sonunda o gökyüzünün yalancılığı bizi de vururdu, kaybolan o sahipsiz aşklarıda… Biliyormusun? bugüne kadar hep seviyormuşum gibi yaptım ben. Aslında onları tanımıyordum ben ama yinede ihtiyacım vardı sevgilerine . Bağışlasınlar beni ve unutmasınlar, onlar adına onlardan daha çok acı çektim ben… Bir tek seni tanıyorum aslında ben… Bir tek seni… Dinliyorum anlat hadi… Demek sonsuza dek kaçıyormuş insan kendisinden..

Seni Seviyorum..

2009-08-01T10:39:00.000-07:00

Seni seviyorum demeyi özlemek...
Bilirsin bu özlemi, sevdiğinizi özlemekten daha çok can yakar 'seni
seviyorum' demeyi özlemek ve diyebilmek. O kalp, yürek olabilmek, ve ona diar ne varsa tereddütsüz harmanlayabilmek.... Aklınıza uzak diyarlarda yolunuzu gözleyen kömür karası gözlerin bekleyişleri geldikçe bu sözcükler kifayetsiz kalır, diliniz susar ve sonunda sukutu hayele dalarsınız da lamba yandığında kendinize gelirsiniz, sesslik bozulur ahşap merdivenlerden gelen bir çift ayak sesi ile, yinede hüzünlü bir sessizliktir sonu...
Bu sessizlikler kalbinizin sızıyla ve yüreğinizin inceden inceye ateş gibi yanıp kor oluşuyla birikir içinizde. Tüketilmiş umudların vedası, solgunlaşmış mevsimlerin bir sevdası vardır ellerinizde. Kalbiniz veya kalpsizin biri tüketmiştir sevdaya dair sevdalarınızı. Sevdiğinizi söyleyemedikçe eksilirsiniz. Sevdiğinizin yokluğuna, seni seviyorum diyememenin acısına uyanırsınız her gün, her sabahta feryatlarınızı duyuramazsınız sevdiğinize...Öyle çok acımıştır ki ve öyle çok ağlamıştır ki yüreğiniz, sessizliğiniz üzerinize öyle derinden işlemiştir ki içinize sevdiğinizin dönmesini beklersinizde, bir anda gelirse kalbim durur diye korkarsınız.
Çünkü siz artık siz değilsinizdir,ayaklarınız sizi taşımamktadır, yürüdüğünüz yollardan bi habersinizdir, sevgilini sevdası nakış nakış işlemiştir benliğinize, mecnun gibisinizdir her gördüğnüz hayeli bile leylanız sanır ona koşarsınız, rüyalarınızda adını sayklayarak hayıflanır birden bire yatağınızdan sıçrarsınız, sonra gördüğünüzün bir rüya olduğunun farkına varır sessizce bir kere daha başınızı yastığa koyarsınız, gözlerinizi kapatmaya çalışırsınız ama artık uyuyamazsınız. çiniz de “Seni seviyorum” lar biriktirmiş olup, bedenindeki dokunuşları göz yaşlarıyla yıkamaya çalışırsın ve yaralarım kanamasın diye tabibe bile anlatmazsınız kanar da akan kanı görürler düşüncesiyle farkında olmadan kıskançlığa kapılırsınız.
Gelen bir bahardır oysa bilirsin. Baharlar kapsamında sevgi ve aşktır. Ve yüreğimde her zaman kendinden öte yankılanan bir sevgi gibi paylaşımdır. Ne zaman ara verse zamanın kollarında geceler gibi o da özlemektir, özlemekse sevgi demektir, “SENİ SEVİYORUM” demektir. Ve bulutlarımın sessizliğine kapılıp nasılda benden kaçmaktadır yüreğin, kanadı kırık bir serçe gibi çırpınmaktır. Ve yeniden çoğalabilir miyiz sabahların tazeliğindeki gülümseyişlerimizle ve yüreklerimize çalınan o hayata ait en naif şarkılarla, tatlı bir söz olan başka bir bedel istemeyen en güzel nida ile “SENİ SEVİYORUM”. Vazgeçebilir miyiz dersin yeni bir mevsime yeni umutlarla başlarken, akşamların gün batımında, kızılla süslenmiş ufkun mavi sulara daldığı vakitlerde, gecenin sessizliğin en deruni vakti olan ve karanlığın en koyuya boyandığı bir anda “ SENİ SEVİYORUM” diye seslenebilmek, sevdiğinize, özlediğinize… sevgi beklemektir, özlemektir, yanmaktır, ağlamaktır, yüreği harman yapmak ve yaraları kanatmadan gönülleri tedavi etmektir…

Aşk benim hiç Senim olmamış

2009-07-31T14:18:00.000-07:00

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir Kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim. Hani hep kızardın ya “Konuş konuş konuş” derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa …?

Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için. Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen Günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni Güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için. Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, sanki aşk denen o hoyrat şarkıyı mırıldanmış ve sonra yarım bırakmışız gibi. Artık yeni bir şarkı söylemenin vakti, Yaşanmışlığına, yitikliğime hiç aldırmadan,

Sanki benim hiç senim olmamış gibi…

Aşk bir çırpıda doğar, küçük adımlarla yürür

2009-07-30T13:42:00.000-07:00

O'nun duruşu, yürüyüşü, ve hele bakışı, hepsi bizi aşka sürükleyen ve sürüklendiğimiz yerde tutan şeylerdir. O'ndan gelen işaretlerle ilerler, duraklar ve susarız. O'na olan aşkımızın işaretlerini verir, karşılık buldukça ve karşılık verdikçe aşkı derinleştirir, geliştiririz. Zaman en büyük yardımcı ve en büyük rakiptir. Ömrünüzün yetip yetmeyeceğini düşünür, O'nu daha önceden, kendi hayatımızın başından beri bilmeyi dileriz. O'nun sağlığı , esenliği derdimizdir, üstü açıldı mı tabii ki biz örteriz. O'nun doğup büyüyüşü gibi, aşk da bir anda, ya da bir bakışta doğar, sonra küçük adımlarla yürür. Ayrılmak olabilecek en korkunç son’dur; akla bile getirmek istemeyiz, kaygılarımızın eksilmez temasıdır. Ayrı olunan her an birlikteliklerin yoğunluğunu arttırıcı bir katkı maddesidir. O'nun dünyamıza ışıltılı, gümbürtülü girişi ile hayatımızda koparılması zor bir parçası haline gelişi arasında bir zaman geçer. Ne kadar zaman geçerse geçsin, yeter ki koşar adımlarla değil küçük adımlarla geçsin......

SENİ DÜŞLEDİM

2009-07-30T13:35:00.000-07:00

Uykunun huzurlu kollarına kendimi bırakamadığım yatağımda uykuyu bekleyerek dönüp durduğum gecelerde düşlüyorum seni.kelimelerden köprü kurabilmek bazende söylemeden bilebilmek istiyorum seni.senin kelimelerinde benim içimin en derininde sakladıklarımı bilmek istiyorum .yaşamlarımızın o incecik detaylarında bulduğumuz yakınlıkları aynılıkları paylşabilmek istiyorum.kimse bilmez anlamaz nasılsa hepsi bende saklı kalsın diyerek bitirdiğim bütün az larımı seninle çoğaltacağımı hissetmek istiyorum.
benim yaşamım yaşanmayacak kadar karmaşık olmadı hiç.karamsar ve iç sıkıcı dönemlerim oldu hatta kendime acıdığım uzun dönemlerim bile oldu.karamsar yada iyimser olmanın sadece bir tercih etme hali olduğunu öğrendim zaman içinde.sırf bu yüzden sana dair gülücükleri biriktiriyorum kocaman .
cevaba ihtiyacı olmayan sorular sormak istiyorum.soru işaretsiz cümleler düşlüyorum seninleyken.bazen kitap gibi kurallı kaideli olmalı ilişkimiz.sonra çoklukla bozmalıyız o kuralları.
çünkü yaşarken kitap gibi olunamıyor bilirisin.yaşarken her kelime kendi anlamını beraberinde getiriyor.ancak yaşarken kelimesiz kalmaktan korkuyorum.kelimesizliğin soğuğunda üşümekten korkuyorum.çok kelimem var sana koşmaya can atan hiç birinin sonunda soru işareti,nokta,virgül,ünlem olmasın istiyorum.
SÖYLE SEVGİLİ SENCE BEN İMKANSIZIMI İSTİYORUM?

ASK VE YAGMUR SONRASI

2009-07-26T05:45:00.001-07:00

ASK,yagmur sonrasi kokan toprakti tertemiz. Yagmur sonrasi acan bir guldu kirletilmemis.Yagmur sonrasi yedi renkti icimizi isitan .Toprak gibi mayamizdandi. Su gibi aziz ekmek gibi kutsaldi.
Hic kimsenin olamayacak kadar umumi,herkesin olacak kadar ozeldi. Herkese nasip olmayacak kadar kiskancti:Yureginde kor tasiyacak her kalbe acikti.
Corak kalplere dustumu bir zambak surgunu gibi boyverirdi.Her karanligi yureginden hancerleyen bir dolunaydi. Nice sarhoslar onu icmeden sarhos olduklarini anlamadilar. Nice dervisler onu bulmadan ermediler sirrina sonsuzlugun.Ask her sevenin dilinde misraydi.Her sarkinin dizelerinde nakarat. kugu golunun yalnizliginda buyurdu en guzel asklar,Colun atesi giydirirdi deli gomlegini en akillilara.Siir cesmesinde hayat bulurdu onunla sairler. Ve ask kaldirima dustu.Bir gecelik beraberlikleri susledik gazetelerin arka sayfalarinda,televizyonlarin magazin programlarinda ask diye pazara sunduk. Ask gece kuluplerinin kapisindan iceri girdi,objektiflere gostere gostere.Yukselmek icin alcalanlarin basamaklari oldu.gunahlari ortmek icin kullanilan bir siyah ortu oldu. Ask kelimesinin arkasina siginmis bir yigin yalan oldu. Biryigin dudaktan suzulmus jelatinli ambalaja sarilmis soz oldu ask.Ask bu kadar ucuza surulmemeli idi pazara. Bu kadar kirletilmemeli idi bar koselerinde.Magazin dedikodularinin arasinda. Siradanlastirilmamaliydi.Los isiklara degistirilmemeli idi gonuldeki isiklara. Ask magazin yazarlarina birakilmamali idi. Simdi susmamali askta inanlar.Cografya defterinin arkasina cizilen ask haritalari yeniden cizilmeli.yenden soylenmeli ask sarkilari sevgilinin resmi yeniden konulmali cuzdanlarin ic yuzune. Yeniden siir yazmali herkes aski icin bir kere daha.Arinmali ask kirden pastan yosundan.Fuzilinin Leylaya verdigi anlami yeniden bulmali ask yarenleri.Yeniden cole inmeli mecnunlar. Yeniden yol acilmali aska daglardan.
ASK kurtarilmali kaldirimlardan yeniden

SEVGİ SENİ İSTEDİ Mİ BULUR

2009-07-26T02:52:00.001-07:00

Sevgi seni istedi mi bulur... Zamanı vardır...

Asla değiştiremeyeceğin şeyler için üzülme..

Değiştirebileceğin ama istediğin halde değiştiremediğin şeyler için mutsuz ol veya ağla..

Asla sevgiyi arama çünkü sen aradıkça o saklanır kapı arkalarına..

Sevgi seni istedi mi bulur..

Zamanı vardır..Tıpkı baharı ,kışın arasan da bulamayacağın gibi... yada bulsan da asla onun gerçek bir bahar olmadığını kabul etmek zorunda olacağın gibi ..O bulduğun sadece bir aldanmışlıktır..

Aldanırsan, tıpkı kış ortasında çiçek açan erik ağaçlarına dönersin.. Kışın ortasında sevinçten çiçek açarsın..Kış gerçek yüzünü gösterince de donarsın;

Anlarsın ki yaşadığın bahar kış ortasında yaşanan yalancı bir baharmış.... Erik ağacı gibi donarsın o zaman ve o yaz boşa geçer.. Meyvesiz, kimsesiz..

Sevgi aranmaz.. Sevgi istedi mi seni bulur... Hiç ummadığın bir anda arkanda beliren bir dost olur bu bazen.. Otobüs durağında ensende hissettiğin bir nefes alır götürür seni sevgiye.. Bir tesadüf sana sevgiyi taşır..Sen sevgiyi aramamışsındır.. Tıpkı gecikse de gelen ve geleceğinden
emin olduğun bahar gibi.......

Tıpkı bir sabah kalktığında baharın pürüzsüz yüzü ile karşılaşman gibi bulmuştur seni sevgi.........

Sevgiyi kaybederken aslında onu hiç kaybetmek istemediğini öğrenirsin.. Sevgiyi kaybederken, onu kaybetmenin, bulmak kadar güç olmadığını ama acısına katlanmanın ne güç olduğunu öğrenirsin..

Beklerken Savrulan Zaman Kırıntıları

2009-07-25T07:53:00.000-07:00

Her gece seni bekliyorum. Beklediğim zamanlar büyüyor, kocaman fikirler yumağı oluyor. Gelip tam göğsümün ortasında duruyor. Beklemek ağır işçiliktir. Kim ki bekler, ölümden daha zor bir sona doğru yürüyor sanır kendini.
Beklerken Savrulan Zaman Kırıntıları

Akrep ve yelkovanın seninle inatlaştığını hissedersin beklerken. Düşman olursun güne, geceye. Ben ne zaman seni beklesem bu şehirde; nefretim artar. Şiddetli kalp çarpıntılarından yığılıp kalmamak için, tutulurum her ayağa kalktığımda. Beklemek, bir ömrü rendelemek demektir. Sevgini sınarsın her geçen dakikayla birlikte. Cinnete çeyrek kala yakalarsın ruhunu, beklemek, hiçbir okulun veremediği büyük bir tekamüldür insana.
Seni beklerken, midem acır, büzülür hatta. Gözyaşlarımdan daha hızlı akar içime hasretim. Kendimi oyalamak için ne varsa saldırırım. Bir kitap açarım, özellikle en heyecanlı yerinde bıraktığımı, aynı sayfayı onlarca defa takip eder gözlerim. Aklım sende, ruhum seni beklerken kapının önünde, anlayamam.
Zaman, aynı aralıklara sahip olamaz bana sorarsanız. Dostlarla masa başında keyifli sohbetler ederken, hızla akıp giden o zaman; seni beklerken nasıl bu kadar uzun sürebilir? Kalleş bu zaman, kalleş! Hep ihtiyacım olduğunda yok oluyor ortadan. En çok da seni beklerken; geçmek bilmiyor şu saatler.
Sevgilim, bu gece zamanla kavga ediyoruz yine, gel ayır bizi. Bu beklemeler korkutuyor beni, hiç çalınmazsa kapım, bir daha hiç göremezsem gülen gözlerini? Çok uzun gecelerim oldu benim daha önce ama en çok seni beklerken bitmez gibi geliyor bu koca karanlık.
Sen gelmeyince, bedenim parçalanıyor. Sensiz geçen her saat, bir yanımı alıp götürüyor. Hiç oluyorum sonunda, sonsuzlukta asılı kalıyorum.
Şu beklemek yok mu? İlk kim bulmuşsa insanlığa ait bu zulmü, lanet ediyorum. Eski bir şarkı geliyor aklıma. “ Seni beklerken duydum annemden, saklarmış veda mektubunu benden, evlenmişsin şimdi bir esmerle!” Ne zaman beklemeye başlasam seni, sonunda annem elime bir mektup tutuşturacak sanki…
Her gece seni bekliyorum. Kavgam hiç bitmeyecek zamanla. Geldiğinde su gibi akıp geçen saatler, bana düşman olmalı. Yokluğunun savurduğu yalnızlığım, tırmalarken kalbimi, uykusuzluğu dost edip kendine, ömrümü çürüten şu zaman; ben istiyor acaba? Uzaktan bakıp halime, için için gülüyor mu? Gel sevgili, gel güldürme bana saatleri.
Her bittiğinde tekrar başlayan yeni gün, bana bir eziyet daha sunuyor. Sen yoksan, eksik kalan yanım dolmuyor. Gelmelisin ve tükenmeli bu ezeli kavga. Yol bitti, gece bitti, sesim, nefesim bitti. En bitmiş halimle karşısında duruyorum zamanın, savaşta yara almış askerler gibi, dimdik ve onurluyum. İnancım var, biliyorum geleceksin!
Belki de doğrusunu üstat Tanpınar söylemiştir: Ne yapar ne eder, gidip de gelemeyenler, beyhude bekleyenler! Biz ayın çıplak arsasında savrulan zaman kırıntıları. Nerden bilelim bunları?

Seni özlüyor muyum özlüyorum MASUMCA VE HALA BU YAŞA RAĞMEN ÇOCUKCA!.

2009-07-24T09:43:00.001-07:00

İçimde garip bir telaş yüreğimde tuhaf bir hüzün var bugün. Ellerimi buldum diyeyim gözlerim kayboluyor; gözlerimi anladım diyeyim sözlerim karışıyor. Kime kızıyorum kime kırılıyorum bilmiyorum!!!

Sus pus bilgisayarın başına oturdum yazıyorum yine. Düşünüyorum niye yanımda değil niye niye niye. Bazen de düşünüyorum herşeyi bir kişiye bağlayıp sevdadan deli divane olmak değil ki benimkisi güzeli özlemek iyiyi sevmek aslında kimsenin bilmediği. Beni anlayacak mı bir gün hiç bilmiyorum. Anlamayanları da bilmiyordu ki anlasın o sadece küçük bir zaman diliminde kuşandığım sevdaydı ben bilemedim bunu belki de o biliyor olmayacağını olamayacakları inadımın sonunun hayıra alamet olmadığını. Öfkem belki de ona değil onsuz hayatın bana sunduğu sahnelere. O yok mu??? Yok!!! Zaten öyle biri de yok demi??? Cevabım yok!!! Cevabım yok yok yok!!! Gelecekte olacak mı olmayacak biliyorum!!!

Ama sevdanı öyle bir kuşanmışım ki üzerime hayata karşı zırhım insanlara karşı inadım kötü ve çirkin olan herşeye karşı mücadelemi içimde sevdan dediğim kuşanmışlığımla sağlıyorum!.

Sen bunu nerden bileceksin ki zaten bilseydin de bilemezdin anlayamazdın beni.

Sen benim vazgeçemediğim MASUM yanımsın!!!.

Belki de iki dünya bir araya gelse beni dar ağacına götürseler vazgeçemediğim masum yanım. Bazen hayatın karanlığı ve zorlukları öyle yoruyor ki sana kaçıyorum ben de yani masum yanıma. Kimi sevda diyor kimi aşk kimi özlem kimi iyi olmuş kimi güzel yazı. AMA BİLMİYORLAR Kİ BEN MASUM YANIMLA KONUŞUYOR ONU ÖZLÜYORUM!.

Belki de konuştuğum kendimim bunu bile bilmiyorum.

Sen bilirsin kimi sevsem yanlıştı. "AŞK YANLIŞ SEVER " demiştim ya tıpkı öyle.

Yokluğuna alıştım en çok korktuğum da buydu yokluğuna alışmak. Ama yokluğunda yaşadıklarıma hala alışamadım. Bir yokluk ancak bu kadar yokluk olabilirdi. SEN BİLMİYORSUN AMA O YOKLUKLA GELEN KİMSELERDE YOK ARTIK HAYATIMDA KİMSEYİ İSTEMİYORUM ÇÜNKÜ.

Seni özlüyor muyum özlüyorum tıpkı çocukluğumda oynadığım sokakları özler gibi tıpkı ağlayarak annemden pamuk şeker ister gibi MASUMCA VE HALA BU YAŞA RAĞMEN ÇOCUKCA

zamana yenik düştü sevda

2009-07-16T04:10:00.001-07:00

Tozlu raflarda kalmış bir sevda bizimkisi
Onca zaman sonra raflara neden baktın ki?
Tozumu üflemesen,gözünü yaşartmazdım ki...
Sensiz soluğum kesilirken,ellerim yüreğimde,aklımda hayalin,gün ışıyana kadar
(ki aydınlanmak bilmezdi geceler) bir ses bekledim senden uzunca bir süre...
Hiç ses çıkmadı...benimse eski halimden eser kalmadı
Önceden rüyalarımda bile benimle olasın diye dualar ederken;
açılınca gözkapaklarım aklıma gelirsin diye,suretin belirir gözbebeklerimde diye,ölesiye bir korku sardı benliğimi şimdilerde...
Ne sandın...
Sebebimdin,söylemiştim
İnanmadın,
Sen beni hiç tanımadın...
Sebebi olduğun herşeyi yerlebir ettim.Burkarken içimi bu hissizliğin,ayakta kalmak için çok çabaladım.Çelmelerine takılmadan yürümek öyle zor oldu ki...
Önce esen rüzgârla yalpaladım,eve kapandım...Kitapları karıştırdım,her sayfa aralığında fotoğraflarınla karşılaştım.İnan,kitap bile okumadım...Arkadaşlarını görmezlikten geldim,o günleri yaşanmamış bildim.
Ama hiç unutmadım terkedişini...Unutursam affederim seni diye korktum.Ve o gidiş sahnesini aklımda hep canlı tuttum...
Şimdi durma
Çevir sırtını,git yine
Tıpkı geçenki gibi,yokmuşum gibi...
Tanıdık gelir bu gidişin
Ki alıştım vedalara...
Yaş bile dökmüyorum yollara
Ki haketmiyorsun bu defa...
Sevdim...hiç inkâr etmedim
Zamana yenik düştü sevda...
www.TurkceKarakter.com
Bozuk görünen T

yüreğimdi seni gören.

2009-07-16T03:54:00.000-07:00

Sen damarlarımdaki kana karışıp geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde
olamazdın zaten. Sen benim en değerli yerimde yüreğimde olmalıydın
orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek ilk kez bu kadar
kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne
ağırlama faslı vardı ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

Şimdi sonbahar kışa giriyoruz ya... Ben dört mevsim baharı yaşadım
seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı senin
renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir
ateş gibi. Ve maviydin... En çok bu renkle anmayı sevdim seni.

Seni severken dünyayı da sevdim ben insanları da... Kendime bile dar
gelirken içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın
en tahammülsüz olduğum anlarda bile seni düşünmek yetti bana. İçimdeki
sevinç yüzüme yansıdı güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi ve
ben kaygısız içten gülüşün ne demek olduğunu nasıl güzel bir şey
olduğunu anladım seninle...

Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
yoktu. Koca bir kente koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
tuttuğunda patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi.
Menzil
sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim.
Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim kül ederdim. Sana
ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
girebilirdin.

Sevdim ve hayrandım da... Her halin çekti beni. Duruşunu uyumanı
gülmeni kızmanı şaşkınlığını saflığını kurnazlığını çocukluğunu
olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
Küçük oyunlarını kaprislerini sitemlerini korkularını sevdim. Seni ve o
doyumsuz sevdanı uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman.
Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim.
Seninle çoğaldım büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

Sevdim işte ötesi yok...

Sevdim Seni son aşkım!

2009-07-16T03:52:00.001-07:00

Seni " sende" bulmadan, karanlığın içinde senin gözlerinle aydınlanmadan ne acılar akıttım damarlarımdan. Yılları hüzünle eleyip yüreğimde ne anarsit sevdalara yataklık etmişim meğer. Sevda cümlelerini bile geçmiş zaman kipiyle kuruyorum artık. Delice sevmişim ve seviliyor zannetmişim ! Meğer seviyorken ayrılıklara hüküm giymişim...

Umuda gülümserken yenik düşmüştüm uçurum gölgelerinde. Sesini yitirmiş rüzgar gibi kilit vurdum dudaklarıma. Zamanı ayrılığın durgun anılarına kurup her sabah yalnızlığa uyandım. Ellerimle ektiğim sevda fidelerini tek tek kanlı ve ihanet görmüş yüreğimle " ben " yoldum. Bir gün sevdanın meyvesini verecek zannettiğim fideler şimdi ayrılığın en büyük ödülü olarak yüreğimin arka bahçesinde solmayı bekliyorlar. Kör bıçakları kirpiklerimde bileyip yüreğime kanlı pusular kurdum. Yüreğimin etrafına dikenli tellerle çevirdim. Kimse acılarıma ve düşleri çalınmış yarınlarıma ortak olmamalıydı. Kimse benim için ağlamamalıydı. Düşsem de uçurumlara , ezilmiş dizlerimle kendim çıkmalıydım aydınlığa.

Yaralarıma merhem diye gözlerini sürecekken nice ayrılık tokatları yedim yüreğime savrulmuş. Günahlarına yüreğimi rehin verecekken yapmacık gülüşlerin ardına gizlenmiş kurşunları göğsümde dikenli gül bildim. Yenilmiştim ve ezilmiştim. Ruhumda hep kendimi sorguladım. Kalemini kırdım yüreğimin. Suç benimdi oysa; cünkü kırık dökük sevda teknesiyle ve yarım bedeninle hırçın denizlerde ne işim vardı benim ? Hakkım olmayan sevmeyi bu kadar neden istemiştim ? Evet, suçum sabitti..Cezama razı olup suskunlugun elbisesini giyindim üzerime. Ansızın celladın gölgesine yıkılmamak için kilit vurdum gönlüme...

Hiçbir zaman " gideni " suçlamadım.Suçu sabitken bile adını ihanet cümleleriylw anmadım. Gitse de onu hala sevdiğimden değil. Çünkü " O " yüreğimde ölmüştü.Kendi silahıyla " yüregini " şakağından vurup sevda kitabında ölmüştü. Ve bizim sevda kitabımızda ölenlerin ardından tek bir kelime edilmezdi. Tek bir cümle kurmadım gidenin ardından.." O "artık ölmüştü.

MISRALARA DOKUNUYORUM

2009-07-14T00:11:00.001-07:00

TUKETILEN SEVDALARIYETISTIRMEYE CALISIYORUM.KIRILAN UMUTLARIMI YAPITIRMAK,ACTIGIM YASLARI BOSALAN PINARIMA DOLDURMAK BULUTLARA TAKILAN GOZLERINI RUZGARIN SURUKLEMESINI ISTIYORUM. CAMDAKI BUGUDA ADININ KAYBOLMASI GIBI IZI GITSIN ISTIYORUM ACTIGIN YARANIN SENIN ICIN FAL TUTTUGUM PAPATYALARI TEKRAR EKMEK ISTIYORUM KIRLARA. SACIMA TAKTIGIN GELINCIGI DALINA KONDURMAK DEFTERIMDE KURUYAN KELEBEGE CAN VERMEK ISTIYORUM. GORUYORMUSUN SEVGI YASARKEN NELERI TUKETIYOR. DOGAYI, CANLIYI....RUHU
KAZANILAN NE VAR ELDE ARDINDA KALAN NE VAR GECELERI KURULAN HAYALLERIN AYAZ AKSAMLARDA YALNIZLIK KURUYAN ONCA GUL KATETTIGIM YOLLARDA .FIRLATTIGIM GOVDELER PAPATYALARIN BEYAZ YAPRAKLARI GOLGELERDE ASKIM ICIN KIRDIGIM KALPLER ISYANLARIM, BASKALDIRISIM SENI KABUL ETMEYENLERE. DILEK TUTTUGUM BILMEM KAC TANE YILDIZ YENI UMUT DEDIGIM PENCEREMDEKI GUNES,GOZLERIN KADAR SOGUK OYSA YALNIZLIGIMLA TITRIYORUM DOKUNAMIYOR BANA. TUKENEN KALMLER BEYAZ KAGITLARDA URETILEN SIIRLER MISRALARLA DOKUNUYORUM YIKIK SEVDALARA

ARZU ALTINCICEK

Bende Ne Varsa Gördüğün İşte O Senin Yokluğun

2009-07-13T06:37:00.000-07:00

Benden yazmamı istiyorsun... Günlerdir, sana yeniden yazmamı istiyorsun benden... Tek kanatlı, solgun düşlerimi, yüzünde kanayan o kutsal ışıkla aydınlatan sonsuzluk meleğim.... Sana neyi anlatayım?

Ruhumu yaktıktan sonra, artık damarlarımda dolaşan sensizliğin etimi yakan acısını mı? O acıyı uyutsun diye sığındığım, ama sevgini orada da hep ama hep kaybettiğim soğuk rüyalarımı mı? Odamın tavanındaki, yoksulluğumu ve kimsesizliğimi harç yapıp içine doldurduğum o derin, o sonsuz çatlakların altında, sen diye her gece koyununa girdiğim o zamansız ölümlerimi mi? Gözlerinden özgürlüğe akan mavi nehirlerde boğulduğum, canım sevgili, söyle... Sana neyi anlatayım?

Şimdi burada değilsin... Ama beni duyuyorsun, biliyorum. Kapat gözlerini benim için ve dinle ne olur: Bak, yoksun. Bunun anlamını biliyor musun? Yokluğun, yüreğimdeki bu yıldızsız, bu dipsiz karanlık gece... Yokluğun, odamın duvarlarına astığım suretlerine bakarken, gözlerinde unuttuğum dalgın gözlerim... Yokluğun, gönül bahçenden kopartıp verdiğin için soldurmayıp, kuruttuğum ve tıpkı sevdam gibi sonsuzluğa mahkûm ettiğim bu kırmızı güllerin... Sırf kalemini değdirdiğin için atmaya kıyamadığım bu kâğıtlar... Her an gözümün önünde sakladığım mektupların... Peçetelere yazdığın şiirlerin... Hediyelerini sardığın paket kâğıtların... Sen gidince, hâlâ sen kokuyordur, diye üzerime giydiğim ve derin derin soluduğum giysilerin. Yokluğun, elinin, kokunun, soluğunun değdiği her şeyi dünyanın en değerli hazinesi gibi saklayan, bu yarı deli, bu hayattan kopuk ruhum...

Kapat gözlerini ve bana bak... Ben diye ne varsa gördüğün, işte o senin yokluğun... Söyle, sana neyi anlatayım?

Sabaha karşı çalan telefonumun ucunda, "ne olur bana hayattan daha kötü davran" diye sayıklayan o kırgın, o kendine çarpan sesini mi? Yüzünde yara izleriyle gelirdin bana... Vücudunun her yeri morluklar içinde gelirdin O solgun, o savrulmuş teninde açan mor renkli kötücül çiçeklerle ağlatırdın beni... Hayal kırıklıklarıyla örselenmiş ruhunu, acı bir sevdanın gölgelediği gözlerini alır gelirdin... Ben sana tutkundum, sense vücudundaki o morluklara...

Öfkeni değil, yaşadığın kırgınlığı anlatırdın bana... O hep çok uzağımdaki, yüzü bir başkasına dönük aşkını anlatırdın... Dehşetle izlerdim seni... Bir annenin karşılıksız şefkatiyle dinlerdim, tek söz etmeden. Sarardım yaralarını; o morlukların ve yara izlerinin acısını dudaklarımla alır kalbimin yokluğunla kanayan, karanlık odalarında saklar; elinin, kokunun ve soluğunun değdiği her şey gibi onları da biriktirirdim... Ve sonra giderdin. Beni, ay ışığının rutubet kokulu duvarlarıma vurduğu, tek odalı sensizliğimde, aşkımla, deliliğimle, bu hayata hep yabancı ruhumla bir başına bırakır; masanın üzerinde senin için bıraktığım o tek sigarayı yakar ve giderdin... Hep giderdin...

Şimdi benden sana hayattan daha kötü davranmamı istiyorsun... Sırf sana, seçimlerine ve hayatına duyduğu saygıdan, neden biraz olsun da kendine merhamet duymuyorsun, diyerek seni koruma hakkını bile kendinde göremeyen o yaralı ruhumdan sana kötü davranmasını istiyorsun... Her gece sen diye koynunda uyuduğum ölümün o soğuk nefesi gözlerimi kapatmadan önce, artık şahidi olamadığım hayatının vücudunda bıraktığı o yaraları, morlukları, savruluşları iyileştirmesi için, seçimlerinle mutlu olman için Tanrı'ya dualar eden benden, sana kötü davranmamı istiyorsun, öyle mi... Şimdi burada değilsin... Ama beni duyabiliyorsun, biliyorum...

Kapat gözlerini benim için ve dinle ne olur... Bunu sana ancak bir kez söylemeye cesaretim var: Aşk, hala yüzünde taşıdığın, o derin, o bir türlü iyileşmeyen yara izi değildir sevgili... O iz hırstır... O iz bencilliktir... O iz sana değil, kendine tapan bir ihtirastır... O iz senin o sonsuz ve hep kendini kanatan merhametin gibi değil... O iz sen gibi değil sevgili... Sen hep sana hayat kadar kötü davrananları sevdin... Sakın benden de bunu isteme ne olur... Yapamam... Sen beni hiç tanımadığım bir kentin, tek odalı ve rutubet kokan bir evinde, aşkıma ve ölümüme bıraktın... Beni soluksuz, umutsuz, sensiz bıraktın... Benim o kırılgan öfkem yalnızca kendi yüreğimi kanattı; senin yüzündeki o kutsal, ama o artık durmadan kanayan ışığı değil...İsyanlarımın çığlığı bu kimsesiz ömrüme saplandı hep, senin özgürlüğüne değil...

Fırtınalarında sürüklendi aşkımız... Korkularının, yaralı geçmişinin, savruk benliğinin dalgalarında beni kaybedip kaybedip sonra yeniden buldun... Seni hep uzaklara çağıran o yalnızlık rüzgârının alabora ettiği parçalanmış düşlerimi yeniden topladım sensizlik sürgünlerimde... Kanayan sevdamı, vurgunu olduğum yüzündeki o kutsal ışıkla sardım... Sığındığım bu huzurun bedelini hayatımla ödedim hep... Bilmediğim yollardan geçtim, kanatarak kendimi... Ve şimdi sorular cevaplarını buldu... Sükûnetin ve güvenin o bilge dinginliğinde süzülüyor aşkım...

Artık, biliyorsun ki, sevgimin inadı hiç kırılmayacak... Yüzümde gördüğün, o bu dünyaya ait olmayan iyilik ve en zor anlarımda ortaya çıktığını söylediğin o "yasadışı gülümseyiş" bir kez olsun sönmeyecek... Benim sonsuzluk meleğim... Affet ama bedeli ebedi sensizlik olsa da, sana hayattan daha kötü davranmayacağım...

Günlerdir sana yeniden yazmamı istiyorsun benden..."... Sana neyi anlatayım...
Her sarnıç küflü bir yağmuru, her sevda bir ayrılığı yaşar...

Cezmi Ersöz

Yalnızlığın Bu Türlüsü

2009-07-13T04:51:00.001-07:00

Yalnızlığın bu türlüsünü hiç yaşamadım ben. Oysa bu yalnızlığın ilacının sen oldugunu biliyorum. Elimi uzatsam tutacağını, kaygılarla dolu saatlerin bir anda yok olacağını biliyorum. Sandığın kadar güçlü değilmişim demek ki!
Konuşmak istiyorum. `Seni hiç sevmemiştim, sana değer vermemiştim` demek istiyorum. Ama çıkmıyor bu sözcükler ağzımdan. Tıkanıp kalıyor boğazımda. Nasıl söyleyebilirim ki bunu? Seni düşünmenin bile bana heyecan verdiğini nasıl inkar edebilirim? `Sen hayatımda değişik bir renktin. Değişiklik arıyordum, sen bana yaklaşınca uzak kalamadım` demek istiyorum. Oysa renklerin güzelliğini seninle keşfettim ben. Her renge senin adını verdim. Hayatımda bir değişiklik olduysa bu seninle geldi. Senden uzak kalmayı hiç düşünemedim ki! Sana yakın olmanın verdiği hazzı başka hangi duygu tattırabilirdi bana?
`Çekiciydin, güzeldin. Bu yönünle etkiledin beni. Kişiliğin, kültürün, zekan hiç dikkatimi çekmedi` demek istiyorum. Bunun yalan olduğunu sen de biliyorsun. Sen yoktun; sözlerin vardı, kendini anlatışın vardı, hayata bakış açın vardı. Ve ben senin olmadığın zamanlarda işte bunlarla yaşadım. Şimdi `beni sadece çekiciliğin etkiledi` dersem kendimi inkar etmiş olmaz mıyım?
`Kilometreleri senin için katetmedim. Sadece öyle zannetmeni istedim. Bir oyundu bu` demek istiyorum. Ama kendimi kandırıyorum. Çünkü ben o yolları içimdeki o tarif edilmez heyecanla aştım. Seni gördüğümde yaşadığım titremeyi gizleyebilmek için ne yapacağımı şaşırdım.
Aslına bakarsan `ben aşka falan da fazla inanmam` demek istiyorum. Aşkın gücünün hayattaki başka hiçbir şeyden daha kuvvetli olamayacağına inanırken... Doğruları yüreğimin sesiyle bulurken... İnsanı insan yapan en önemli şeyin aşk olduğunu düşünürken... Aşka inanmam demek, ben hiç yaşamadım demekle eş anlamlı.
Hayat hep seçenekler sunar insana. Ama her zaman en doğrusunu seçmek mümkün değil. Önemli olan yaşanan yanlış da olsa bundan yarına dair bir ders çıkarabilmektir. BEN ŞİMDİ YANLIŞI YAŞIYORUM...

Mehmet Coşkundeniz

Dönmeyecek Birini Bekleyenler!

2009-07-13T04:49:00.000-07:00

Derin bir iç çekti kadın, serin bir yaz akşamında, camın kenarından uzaklara bakarken. Hiç dönmeyecek birini bekliyordu. Aynı anda başka bir şehirde, beklendiğini unutmuş bir adam, sonsuz gibi duran karanlık denizi seyrediyordu.
Şimdi aralarına büyük mesafeler girmiş bu iki yürek, kısa zaman önce sadece birbirleri için çarpıyordu. Biraz daha dayanabilseler, bugün üç yılı bitirmiş olacaklardı. Gözü hep telefondaydı kadının, her arayanı sevdiği adam sanıyor, kalbi hızla çarpıyordu. Vakit geçtikçe umudunu kaybetti. Bir gün daha dönmeyecek birini bekleyerek sona ermişti ve kim bilir ne zaman geçecekti içindeki bu yararsız umut?
Bu yazıyı okuyan kaç çift göz, geçmişte bir yola saplanıp kalmıştır? Bir pencere kenarından, gece demeden, gündüzü görmeden bekleyip durmuş kaç yürek vardır? Ve hala kaçı beklemektedir? Bu yüzden caddeye bakan evleri sevmem ben. O yoldan beklenen hariç herkes gelip geçer. Köşeyi dönen bütün yabancılar, bir an için özlenen kişiye benzerler. Yüzleri seçilmese de uzaktan, boyları, endamı, yürüyüşleri andırır. İnsanın midesine kramplar girer o anda, bir tebessümlü heyecan yerleşir yüzüne, sadece birkaç saniye, geldiğini zannedip sevinir bekleyen. Oysa ne demiştir Yahya Kemal Beyatlı şiirinde: “ Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden, çok seneler geçti, dönen yok seferinden..”
Beklemek zaten zor eylemdir ama dönmeyecek birini beklemek nafile bir çabadan öteye gidememiştir hiç. Sevdanın asaletine ne kadar yakışıyor olsa da, bir yaşamı törpülemektir yararsız bekleyişler.
Beklemek, zarif bir ruha, büyük gönüllere yakışır elbette. Kendinden vazgeçerek, soyunarak üstünlüğünden ve egosunu kırarak bekler insan. Kim bilir kaç tohum filizlenir, serpilir, büyür, çiçek açar o zaman aralığında? Uzun bekleyişlere sabrederken, kendisi bekleyiş olur bazen kişinin. Gerçekten sadece bir ümit, bir kavuşmanın sarılma anına bağlı hayallerle mi böylesine inatçı durabilir insanoğlu? Beklemek kadar ısrar ve inatla yapılan başka kaç eylem vardır ki?
Bazen kabullenmek gerekir, dönmeyecek birini beklemek, bir çeşit intihar gibidir. Giden, sevildiği kalbi terk etmeyi seçtiyse, geri gelişi bekleyene daha büyük yaralar açacak demektir.
Her şeye rağmen, yaşamın içinden bir lezzettir beklemek, yüreği bükerek eğiten, sabrı öğreten, ruhu geliştiren bir zaman yolculuğudur; eğer bekleyişi hayatın kendisi haline getirmemişse insan…

Hayat

2009-07-13T00:39:00.000-07:00

Hayat;
Bir yaşam öyküsüne katlanılamayacak kadar uzun!
Bir gülümseyişe, bir kıpırdanışa, bir dokunuşa vakit ayıramayacak kadar
kısa!

Hayat;
Gerçekleri sırtlayıp taşıyamayacak kadar ağır.
Bir kuşun kanadına konup ta ona bile hissettirmeden uçabilecek kadar
hafif!

Hayat;
Her anını dibine kadar yaşamaya çalışmak için nefes nefese
koşturmayı göze alacak kadar dolu,
Bütün yaşadıklarının sadece bir hayal olduklarını hissettirecek kadar
boş!

Hayat;
Koskoca ömürde "bir yalnız gün daha nasıl geçecek, şu saatler nasıl bitecek"
diye şikayet edebilecek kadar muamma!
Göz açıp kapayıncaya kadar geçen sürede nihayete erebilecek kadar da
basit!

Hayat;
Kendini oluşturan
her büyüyü, her cazibeyi, her rengi, yürekleri hoplatacak,
Kanlarımızı kaynatacak kadar parlak ve güzel!
Gözlerimizi acılarla, hüzünlerle, ayrılıklarla, ölümlerle buluşturduğumuzda,
sadece iki renk!
Gri ve siyah!

Hayat;
Her anını tuvallere, yazılara, şiirlere, gösterilere döküp sergileyebileceğin kadar
sanat!
Tek bir uyanışta, görevinin tek bir oyundan ibaret, tek bir rol olduğunu
fark edebileceğin kadar da
kısır ve monoton!

Hayat;
Senin tek bir "evet"inle başkalarına bölüştürüp sunabileceğin,
nefes alıp verişlerinle "paylaştırabileceğin" kadar
hayret verici ve cömert!

Tek bir "hayır"ınla her şeyi mahvedebileceğin,
yok edebileceğin kadar da
cimri ve densiz!

Hayat;
Gerçek yaşam öykülerine katlanabilecek gücü bulup, bulaştırıp, daha da
büyüğünü oluşturabilecek kadar heybetli ve zor,
Her şeyden vazgeçip
"yaşama veda etmeyi isteyecek" kadar da
güçsüz ve zayıf!

Hayat;
Sevmeyi bilecek, bilmiyorsa öğrenecek tadacak, sunacak, paylaşacak ..ve böyle sevgilerle, bütün sevgileri çoğaltabilecek kadar
anlam'lı...

Nefreti seçip, sıçratmak, sıçrattıkça da o pisliğe bulaşacak kadar
anlam'sız...

Hayat;
Gerçek yaşam öykülerine katlanmaya değecek kadar
"Yaşanmaya değer"

Hayat;
onu kısaltmanın haksızlık olduğunu anlatacak kadar öğretici,
Bir daha bulunmayacak, yaşanmayacak
kadar "tek"...

Hayat
Sadece senin dilediğin kadar uzun!
Sadece
Senin dilediğin kadar kısa!

Uzat ellerini ve tut!
Sadece o kadar yakınlıkta!
Tüm uzakları
"yakın" etmek senin hakkın.

Yani
Yaşama(k) hakkın!

Çınar gibi olmalı.

2009-07-13T00:34:00.001-07:00

Sevgilin olmalı...
...yanında huzur bulduğun...
ayrı geçen anlarında onu düşündüğün
yada bir dostun olmalı... sen gizlice sevmelisin..
o bilmemeli nasıl sevdiğini...
aşık olmalısın delice...
özgürce..
korkmadan söylemelisin sevdiğini..
ve hiç kimse umurunda olmamalı
öyle bir sevmelisin ki...
bıkmalı ayrılıktan... onsuzluktan...
mutluluk olmalı birde...
senin gözlerinde başlamalı...
onun yüreğinde bitmeli cümleler...
düşünmemeli yarını... hep bugünde olmalı...
kaçırmamalı güzellikleri... mutlulukları...
öyle sevmelisin ki...
kelimeler yetmemeli onu anlatmaya..
neden sorularının cevabı hep ismi olmalı...
aşk olmalı... sevgi olmalı..
aşık olmalı... sevgili olmalı...
birde kaçmamalı... korkmamalı..
benim gibi olmalı...
senin gibi olmalı...
aşk sen... sen, ben olmalı..

aşk' ın da... aşk' ımda...
çınar gibi olmalı...
Çınar

ACILARIN VE MUTLULUKLARIN YORUMU

2009-07-13T00:32:00.000-07:00

Acıların yorumunu yapmak anlamsızdır.
Hiçbir zaman geriye dönülmez.
Hiçbir büyü olanları değiştiremez, suç kimsenin değildir. Aldığın
yaralar ne denli derin olursa olsun, yüreginde sakladığın keyifli anları, küçük mutlulukları unutma.
Kendine zaman tanı, Nasıl olsa bu da geçer, gider.
Yitirmek bizi tüketir.
Ama yüreğine acıları gömmeyi öğrenmelisin.
Yaşam seni yeniliyecektir.inan bana.
Geçmişi ardında bırakmanın ve her şeye yeniden başlamanın sagladığı mutlulugu yaşamanı isterim.
Bütün başarısızlıkları, kederleri, kötü yazgıları senden uzak
tutabilsem keşke;ama o zaman yaşamın kendisinden uzak düşerdin.
Mutluluk kadar kalp acıları, yürek sancılarıdır bizi canlı kılan ve
yeniden yaşama bağlayan.
Mutluluğu sakınarak sürdür; ödünç alınmıştır çünkü...
Bu seçtiğin yol senin mutluluğun, senin yaşamın.
Mutluluk diliyorum.
Ancak kendi kabuğuna çekilerek yaşanan mutluluğu değil...
Rahatlık uğruna hayallerinden vazgeçerek elde edilen türden olanı da degil...
Gerçekten yapmak istediklerini yaparken yaşanacak mutluluğu.
Ya da çaba gösterme riskini, verme riskini, sevme riskini göze
aldığında duyulan mutlulukları...

Sevgiliye Seslenis....

2009-07-13T00:09:00.000-07:00

insan bir kere sever bir kere aşık olur gülüm.
en büyük sevgiyi en büyük aşkı sende yaşadım,
ben kendimi sende tükettim gülüm.
sevmeyi de aşkı da sende öğrendim,
ben sende büyüdüm gülüm.
ayrılık benim için boş,
benim kalbim hala sende gülüm.
bu dünya da bana yar olmadın eller yüzünden,
öbür dünyada yarim olursun gülüm.
sensizlik benim derdim,
derdimin dermanı sensin gülüm.
ayrılmayız hep birlikte oluruz diyordum,
bak bizde ayrıldık gülüm.
sevgimiz hiç bitmez seni ömür boyu seveceğim diyordun,
doğru söylemişsin, ben seni hala seviyorum gülüm.
ayrılsak bile beni unutma diyordun,
seni unutmaya ömrüm yeter mi gülüm.
sensiz mutlu olamam diyordun,
şimdi inşallah mutlusundur gülüm.
bizimkisi sonu olmayan bir aşk hikayesiydi,
o hikaye bitti& şimdi sen benim sonu olmayan şiirimsin gülüm.
üzülmüyorum aslında&
çünkü sen hala benim sevdiğimsin gülüm.
her ne olursa olsun en büyük aşkım sensin...
bedenim olmasa bile, kalbim daima senin bunu böyle bil gülüm&